1. ۱آه که خصمی نمود، دست به غارت گشودشحنهٔ گردون که بود روز و شب اندر کمین
2. ۲داد بتاراج باد، تازه گلی بس لطیفکرد نهان زیر خاک، دانه دری بس ثمین
3. ۳یعنی ازین معرکه، برد دلیری شجاع؛یعنی از این انجمن، برد امیری امین
4. ۴آنکه مگر رستمش، بود اسیر کمند؛آنکه مگر حاتمش بود غلام کمین
5. ۵آنکه همه روزگار، بود درین مرغزارگرگ ز بیمش نزار، بره ز عدلش سمین
6. ۶رفت محمد امین خان و، شد از رفتنشسینه ی احباب تنگ، خاطر یاران غمین
7. ۷بر لب جیحون رسید، گریه ی خلق سپهرپرده ی گردون درید، ناله ی اهل زمین
8. ۸شد بسرای جنان، همره غلمان و حوراین شده یار از یسار، آن زده صف از یمین
9. ۹از لحدش سر زند، نکهت مشک و عبیر؛وز کفنش بر دمد، بوی گل و یاسمین
10. ۱۰خامه ی آذر نوشت از پی تاریخ آن:«باد بهشت برین؛ جای محمد امین»