1. ۱ای باد صبحگاه، صباحت بخیر باد؛بخرام، کز خرام توام شادکامی است!
2. ۲زین کهنه عندلیب قفس دیده بازگوکو را ببام کعبه ی الفت حمامی است
3. ۳با بلبلی که تازه پریده است ز آشیانگلزار گشته نه قفسی و نه دامی است
4. ۴نو نغمه قمری چمن جان، صباحی آنکسرو ریاض نظمش، از انفاس نامی است
5. ۵کای نازنین حمامه ی بام حرم تو راهر کس ز جان نداشته حرمت، حرامی است
6. ۶چون طوطیم، ز نطق تو، تا شهد نوشی است؛چون بلبلم، بطبع تو تا همکلامی است؛
7. ۷منحوس دانم، ار همه گفتار سعدی است؛آشفته خوانم، ار همه نظم نظامی است!
8. ۸دردش شمارم، از تو رسد گر صبوحیم؛رنگین شراب صاف که در جام جامی است
9. ۹اسم سخنوران، که روانشان خجسته باد؛هر جا نویسم، اسم تو فوق الاسامی است
10. ۱۰مرغان نغمه زن، که بنوبت ازین چمندر بوستان جنتشان خوشخرامی است
11. ۱۱گاه سخنوری، نی کلک تو از صریرقانون نواز نغمه ی ایشان تمامی است
12. ۱۲نی نی، ز معجز نفس آسمان بری است؛کو را ز اهل معجزه، عیسی مقامی است
13. ۱۳پوسیده استخوان حریفان رفته راجان داد و این نشانه ی یحیی العظامی است
14. ۱۴این خود نطاق چرخ نه، کش زیب اختر است؛این خود چراغ روزنه، کش نام نامی است
15. ۱۵بر گردن سپهر، ز تو طوق بندگی است؛بر جبهه ی فلک، ز تو داغ غلامی است
16. ۱۶گفتی: روم ز بزمت و، آیم؛ نیامدی!وز زهر دوری تو، مرا تلخ کامی است!
17. ۱۷در عذر خلف وعده، که عیبی است بس عظیم؛گفتی: ز گردش فلکم دیده دامی است!
18. ۱۸تا گشته منتظم حرکات سپهر ازوداناست خوار دایم و نادان گرامی است!
19. ۱۹دور فلک، که خواری اهل کمال ازوست؛گردد گرت بکام، ز بی انتظامی است
20. ۲۰قوس آسمان، سهام حوادث بسرفشاناین المفر، که شست زبردست رامی است
21. ۲۱ور از نفاق اهل زمانت شکایت استزیشان نفاق و از تو شکایت مدامی است
22. ۲۲نبود عجب ز اهل جهان، رنج شاعران؛کآن قوم خارجی همه،شاعر امامی است!
23. ۲۳زان دم مزن، که قادر مختار حافظ است؛زین غم مخور، که ایزد دادار حامی است!
24. ۲۴خورد این قصیده دوش ز خاقانی ام بگوشآن کش کلام، شهره بخیر الکلامی است
25. ۲۵بحر قصیده سخت سبک، گوهرش گران!چه گوهر و چه بحر؟ که صافی و طامی است!
26. ۲۶گفتم که: پا بمعرکه ی پاسخش نهم،تا در سر کمیت قلم، تیزگامی است
27. ۲۷عقلم، عنان گرفت؛ که خاقانی امیردر شهر نظم، شهره بکهف الانامی است!
28. ۲۸با نظم وی، که پختگی اش ز آتش دل است؛آیی اگر بجوش و زنی دم، ز خامی است!
29. ۲۹بودم ولی بیاری طبعت چو پشت گرمهان این قصیده، جرأتم از لطف سامی است!
30. ۳۰فیضت کند درست، گر او را شکستگی استلطفت کند تمام، گرش ناتمامی است
31. ۳۱در مدحت تو، بی صله کوشم، نه مدح غیر؛تحسین عارفم، به از احسان عامی است!
32. ۳۲نامت، اگر چه شهره به نیک است هوشدارکز نام نیک آذرت این نیکنامی است
33. ۳۳از خود مخور فریب، که نوشی ز جام او؛کان جام را ز خون جگر لعل فامی است
34. ۳۴تا حرف، در فصاحت بصری و کوفی است؛تا بحث، در صباحت مصری و شامی است؛
35. ۳۵صبحت نه شام باد،که نامت صباحی استعیشت مدام باد، که لطفت مدامی است!