1. ۱فخر زمانه، حضرت حاجی ابوالحسنکو راست صفوت صفی ز خلت خلیل
2. ۲آن کو بکار نیک، نه در کنیتش نظیرآن کو بفعل خیر، نه در عالمش عدیل
3. ۳آن صافدل، که در طلب آب زندگیشد رای روشنش همه جا خضر را دلیل
4. ۴یاد آمدش، چو از شه لب تشنگان حسینکرد از برای تشنه لبان بر که یی سبیل
5. ۵آبش، چو آب روی شهیدان کربلاغیرت فزای چشمه ی کافور و زنجبیل
6. ۶شیرین و صاف و سرد و گوارا و مشکبویچون زنده رود و دجله و جیحون، فرات و نیل
7. ۷ظلمات نیست ساحت کاشان و، شد عیان؛آبی که شد حیوه ابد خضر را کفیل
8. ۸آبی که خضر خاصه ی خود میشمرد، شدبر خلق ازو سبیل، که بادا جرا و جزیل
9. ۹هر تشنه را، که کام ازین برکه تر شودگوید که: ای خدای جهان داور جلیل
10. ۱۰بانی این بنا بودش عاقبت بخیرآمین سرای دعوت او باد جبرئیل
11. ۱۱در تشنگی بروز قیامت دهد مدام؛ساقی کوثرش، قدح از آب سلسبیل
12. ۱۲هم بخت او سعید بود، نامه اش سفیدهم دوستش عزیز بود، دشمنش ذلیل
13. ۱۳تاریخ خواستند ز خیل سخنوراناتمام برکه را که بود ظل او ظلیل
14. ۱۴برداشت آذر آب و بتاریخ آن نوشت:این برکه بر حسین شد از بوالحسن سبیل