1. ۱ایا نسیم صبا، کت مبارک است قدوممبارکی و قدوم تو لازم و ملزوم
2. ۲ز شاهدانت، پیغام شهد و من محرورز گلرخانت ره آورد ورد و، من مزکوم!
3. ۳نه مایلم بسر زلف مشکسای ایازنه عاشقم بلب شهدپرور کلثوم
4. ۴هوای شاهد و گلرخ، نمانده در سر منبرو بخطه ی شیراز، آن مبارک بوم
5. ۵بگوی، از من آزرده جان خسته روانبگوی، از من افسرده خاطر مغموم
6. ۶بآن نتیجه ی صاف محمد مختاربآن سلاله ی پاک پیمبر معصوم
7. ۷چراغ انجمن ملک، میرزا جعفرکه خاص او بود اخلاص اهل دل به عموم
8. ۸که ای سپهر محامد، که روز و شب از مهرنثار کرده زر و سیم و بر سر تو نجوم
9. ۹علم شدند بعالم، دو جعفر از وزراولی تفاوتشان از نسب کنم معلوم
10. ۱۰یکی نژاد به یحیی بن خالدش منسوبیکی پذر به حسین علی شدش موسوم
11. ۱۱ز خامه ی تو بود، نامه ی کرم مکتوبز خاتم تو بود، لوح مکرمت مختوم
12. ۱۲به سیف ذی الیزن، آیین بندگی تو فرضبه حاتم بن عدی، شکر نعمتت محتوم
13. ۱۳سموم قهر تو، برق آورد ز ریح شمالنسیم لطف تو، گل پرورد ز باد سموم
14. ۱۴تو را ز خلق بود خلق آشکار، آریذکا ز جهل تو ان یافتن، کرم از لوم
15. ۱۵ایا جهان مکارم، که صبح و شام مهانچو مور دانه کش آورده بر در تو هجوم
16. ۱۶سه سال میشود، از نارسایی اقبالکه من ز دولت دیدار مانده ام محروم
17. ۱۷نخوانده نامه ی تو، آگهم بحمداللهکه نیستت چو رهی دل اسیر قید هموم
18. ۱۸تو خوانده نامه ی هر روزه ی من و، غافلزمن ؛ که روز و شبم بیتو هایم و مهموم
19. ۱۹گرت نبودی بالله عذر کثرت شغلخدا نخواسته بودی میان خلق ملوم
20. ۲۰که باشد از چه ز مداح بیخبر ممدوحپسند نیست ز ممدوح شیوه ی مذموم!
21. ۲۱رسید وقت، که چون دل گرفت از نثرمبیکدو بیت، غم خویش سازمت معلوم
22. ۲۲بجان تو، که گرت دل ز نظم هم گیردنه تو بمن پس ازین حاکمی، نه من محکوم
23. ۲۳ببین بچهره ی زرد من، از دگر مردمبچش حلاوت نظم من، از دگر منظوم!
24. ۲۴به نور باصره، بینا تمیز کرد الوانبحکم ذائقه، دانا ز هم شناخت طعوم!
25. ۲۵شکسته بال، از آن مانده ام که نشناسندهما ز کرکس و، بلبل ز زاغ و، باز از بوم
26. ۲۶خدایگانا، دانی که اهل اصفاهانچها کشیده، چها دیده، بیگنه به عموم؟!
27. ۲۷خصوص آنکه، بشهرش بود نسب مشهورخصوص آنکه بخلقش بود حسب معلوم
28. ۲۸ز جور، گشته یکی بینوا، دگر مدیونز غصه، گشته یکی ناتوان، دگر مرحوم!
29. ۲۹در آن دیار، ز اعیان مردمش امروزنمانده غیر تنی چند ظالم از مظلوم
30. ۳۰ز عجز، مظلوم، آورده آب در دیدهز خشم، ظالم افگنده باد در خیشوم
31. ۳۱دگر ز عارف و عالم، در آن خرابه دو تنبجای مانده بارشاد خلق و نشر علوم
32. ۳۲ز امن نیست، صبورند انبیا بمحنز عیش نیست، شکورند اولیا بغموم
33. ۳۳مهان کشیده در آن شهر رخت، کاندر ویشد آشنایی منسوخ و آشنا معدوم
34. ۳۴چه دوستان همه رفتند و، در وطن دیدمکسی نمانده بعادات آشنا و رسوم
35. ۳۵دوان دوان شد منهم بغربت و دارمهنوز چشم بالطاف قادر قیوم
36. ۳۶که می بیند بس زود جابر از مجبورکه می بیند نه دیر ظالم از مظلوم
37. ۳۷هر آنچه آخر ضحاک دید از کاوههر آنچه آخر افراسیاب دید از هوم
38. ۳۸اگر [چه] مور ضعیف است، اگرچه پشه نحیفبشیر و پیل بود عجز و قوتش معلوم
39. ۳۹چه شد که شیر ژیان را، سطبر شد پنچه؟!چه شد که پیل دمان را، دراز شد خرطوم؟!
40. ۴۰غرض، کنونکه چو آدم برآمدم ز بهشت؛دونان گندم، هر روز بایدم مطعوم
41. ۴۱بهر که درنگری، لازم است کسب معاش؛تخلفش نبود هیچ لازم از ملزوم
42. ۴۲نه گنج جستم و، نه صنعتی است در دستم؛که مزد گیرم و آسایم از غموم و هموم
43. ۴۳نه مایه یی، که توانم بآن تجارت کرد؛نه پایه یی که توانم ز کس گرفت رسوم
44. ۴۴نه دزد شهرم و، نه راه میتوانم زد؛که می بترسم از حی قادر قیوم!
45. ۴۵عجب تر آنکه هنوزم ستاره در شوخی استکه برتری دهدم پایه چون ز صفر رقوم!
46. ۴۶هنوز، زمزمه ی عشرتم بود مسموع؛هنوز، رایحه ی دولتم بود مشموم!
47. ۴۷هنوز بوی می ام، زان سبو رسید بمشام؛که خورده اند میش پیش ازین خیول و عموم
48. ۴۸هنوز دستم، از تیغ میرماند گرگ؛هنوز شستم، از تیر میپراند بوم
49. ۴۹نه رای آنکه کشم رای هند را رایتنه روی آنکه شوم روشناس قیصر روم
50. ۵۰بود منادمت میر بلخ، بر من تلخ،بود مصاحبت شاه شام بر من شوم
51. ۵۱چه جای آنکه خورم نان، ز سفره ی آنانکه آب زندگی از دستشان بود مسموم
52. ۵۲ز کاسه ی سر تفسیده ی مغان غسلینز سفره ی تن پوسیده ی سگان زقوم
53. ۵۳منی فاجره ی پیر، از کف مبروص؛نخاع منتن خنزیر از ید مجذوم
54. ۵۴هزار بار بکامم بود گواراترز آب و نان فرومایگان سفله ی شوم
55. ۵۵بصدق قولم، اگر شاهدی طلب دارند؛خدای داند و آنگاه غیرت مخدوم
56. ۵۶بغیر زرع، چو باقی نماند کار دگر؛که باد یارب ازین راه روزی مقسوم
57. ۵۷پی شکافتن خاک کشتزار، نخست؛ز آهم آهن شد نرم، چون ز آتش موم!
58. ۵۸دو گاه کرده بهم جفت، ز آسمان و زمین؛بملک خود، که چو کشت دل است آینه ی بوم
59. ۵۹فشاندم اشک، که هم دانه باشد و هم آب؛در آن خرابه، شب و روز میپرانم بوم
60. ۶۰هنوز دانه نرسته، نجسته روزی مور؛هنوز خوشه نبسته، نبسته دهقان چوم
61. ۶۱ز خاک، سر بدر آرند ظالمان جهول؛برات سیم و زر آرند جاهلان ظلوم
62. ۶۲همه قصیر الجیدند و ضیق الجبهههمه طویل الباعند و واسع الحلقوم
63. ۶۳تهی است از غله انبارم و، ز ردستمشود ازین دو نشان، بخلم از کرم معلوم!
64. ۶۴پر است چشم و دلم، گرچه منت ایزد را؛ولی چه سود که نادان محصل میشوم؟!
65. ۶۵بجای غله، نگیرد لآلی منثور؛بجای زر، نستاند جواهر منظوم!
66. ۶۶بیک خدا و صد و بیست و چار هزارپیمبران مقدس، بچارده معصوم
67. ۶۷بتیره خاک مطبق، بنا کشیده نبات؛بسبز طاق معلق، بنا شمرده نجوم!
68. ۶۸که گر بجرم زراعت خورم شکنجه، به استکه از زکوة دگر زارعان خورم مرسوم؛
69. ۶۹کنون که نیست کسی را هوای اصفاهانز جوش گریه ی مسکین و ناله ی مظلوم؛
70. ۷۰سه چار مزرعه مانده است در خرابه ی قممرا به ارث ز آبا، یکان یکان مرحوم
71. ۷۱بشکر اینکه دهد هر نفس خوارج رابباد زلزله ی خوف شاه، خسف سدوم
72. ۷۲یکی از آن همه از راه مرحمت چه شودتیول گفته بنامم رقم شود مرقوم
73. ۷۳زمن خراج نخواهند و، در عوض گیرندز خیل خارجیان، چه امام و چه مأموم
74. ۷۴اگرچه واهمه بس دوربین فتاده، ولیبحضرت تو تغافل نباشدم موهوم
75. ۷۵ندارم ارچه سرارغ جواهر مکنونولی بود خبرم از سرایر مکتوم
76. ۷۶گل است آب ز سرچشمه، صاحبا دانم؛وگرنه خشک چرا مانده کشت این برو بوم؟!
77. ۷۷صفای طینت پاک تو، لیک تریاقی است؛که شاید ان شاء الله رهاندم از سموم
78. ۷۸همی نیابی تا طعم شکر از حنظلهمی نیابی تا عصر یاسمین از ثوم
79. ۷۹مذاق دوستت، از شهد مل بود محظوظ؛مشام دشمنت، از مشک و گل بود محروم!!