1. ۱دوشم، از خواب بود چشم کحیل؛گوشم آسوده، خوش ز قال و ز قیل
2. ۲تا سحر، دیده فارغ از دیدنلب ز تقریر و، خاطر از تخییل
3. ۳جستم از خواب ناگهان، گفتیکه بمن سود بال میکائیل
4. ۴شکر را، رو بقبله از اقبال؛سجده کردم همی پس از تقبیل
5. ۵شبکی دیدم از صفا، چون روز؛روشن از خور، نه ازجمال جمیل
6. ۶خنده فانوس را، ز نور چراغ؛ناله ی ناقوس را، ز دست ابیل
7. ۷موبد، اندر ترانه سازی زند؛خادم خانقاه، در تهلیل
8. ۸نفس صبح، در کشاکش خور؛دمبدم، پایه پایه در تحویل
9. ۹جیش شام، از طلیعه ی شه روم؛کرده شد رحال و عزم رحیل
10. ۱۰از سهر، چشم اختران بنعاسوز سحر، نای طایران بعویل
11. ۱۱بقصاص گذشته، گویی خاستصبح صادق، ز جای چون هابیل
12. ۱۲سر قابیل شب بریده فشاندبر افق خون حنجر قابیل
13. ۱۳جام خالی و، میکشان مخمور؛اختران مرتعش، نسیم علیل
14. ۱۴از بروج دوازده گانهنیمه یی آشکار از تعدیل
15. ۱۵سر خوشه، فشانده دانه بخاکحاصلش بی نیاز از تحصیل
16. ۱۶در ترازو، کواکب رخشان؛زر موزون فشانده، سیم مکیل
17. ۱۷کرده بهرام، زان زر و زان سیم؛سارقان را به تیغ، قطع سبیل
18. ۱۸کرده آنجا، چو هندوان کیوان؛بشکر، زهر از فسون تبدیل!
19. ۱۹تیر سیمین، بزه نهاده کمان؛تا نچیند کسی رطب ز نخیل
20. ۲۰شاخ بزغاله، همچو شاخ درخت؛پر شکوفه ز نار و سیب و شلیل
21. ۲۱چو دو بط، در کنار شط دیدم؛گشته نسرین بر مجره نزیل
22. ۲۲بود روشن ستارگان، در دلویا چکان قطره ها، ز دلو سجیل
23. ۲۳تیر زرین قلم، مقیم آنجادر حسابش نه سهو و نه تعطیل
24. ۲۴نیم ماهی عیان و، نیم نهان؛راست چون ساق یوسف اندر فیل
25. ۲۵پرتو مه، فتاده بر ماهی؛چون فروغ چراغ بر قندیل
26. ۲۶ماهی، از مهر یونسش بشکم؛فلس رخشانش، خرقه ی حزقیل
27. ۲۷وان دگر نیمه، از دوازده برجتن نهاده بحمل خاک ثقیل
28. ۲۸گشته تکبیر خوان، مؤذن صبح؛کرده تکبیرش؛ از ره تکمیل
29. ۲۹خوابهای ندیده را، تعبیر؛رازهای نگفته را، تأویل!
30. ۳۰ناگهان شد عیان، ز چاه افقمهر چون نور چشم اسرائیل
31. ۳۱چون ادای فریضه شد، بودمگه بتسبیح و، گاه در تهلیل
32. ۳۲متعجب نشسته زار و نزارمتحیر شده نحیف و نحیل
33. ۳۳گرچه از اختران سیارهکار سعدین یافته تعطیل
34. ۳۴رخ بعمدا نمی نمایندمیا شده دیده از کلال کلیل؟!
35. ۳۵هاتفم گفت: نه معاذ اللهنسزد از صحیح، رای علیل!
36. ۳۶بسعادت همیشه چون سعدینبوده در ملک شه وزیر و وکیل
37. ۳۷چند روزی که شه گرفته چو شیرسایه از فوج روبهان محیل
38. ۳۸شده ناچارش، از یمین و یسارپاسبانان مسند و اکلیل
39. ۳۹سرو آزاده، ماه مهر آرای؛شاه و شهزاده، شاه اسماعیل
40. ۴۰آن، بحسن حسین و خلق حسنآن، بعلم علی و عقل عقیل
41. ۴۱اختری، برج آن علی ولی؛گوهری، درج آن نبی نبیل!
42. ۴۲آنکه در حرف صاحبش، نه حریف؛آنکه در عدل کسریش نه عدیل
43. ۴۳آنکه چون سیل جود او خیزدگنج پرویز ریزدش بمسیل
44. ۴۴همش اندر عراق، عرق شریف؛همش اندر حجاز اصل اصیل
45. ۴۵ز شهان، رویش از صفا بمثال؛بجهان، نامش از وفا تمثیل
46. ۴۶به نسبیانش، از نسب ترجیحبه حسبیانش، از حسب تفصیل
47. ۴۷مادحش، نطق من؛ علی الاجمال!واصفش، علم حق؛ علی التفصیل!
48. ۴۸ای سکندر در سلیمان مانوی فریدون فر قباد قبیل
49. ۴۹باصفا گوهر تو، تا به صفیبی خلل اختر تو تا به خلیل!
50. ۵۰گر چو بیژن، بچاه ترک فلک؛داردت بسته در زمان قلیل
51. ۵۱زهره، درجش ز کفه ی میزان؛آردت شب ذخیره یا زنبیل
52. ۵۲غم مخور، رستمی اگر چه نماند؛می نماند زمانه در تعطیل
53. ۵۳بدعای رهی، بجاه و جلال؛رهی آخر بلطف رب جلیل
54. ۵۴غرض از هر گزند ایمن باشکه عزیز خدا نمانده ذلیل
55. ۵۵خیل دشمن، به کعبه ی در توگر بعزم جدل کند تعجیل
56. ۵۶رسدش از فرشته آنچه رسیداز ابابیل بر صحابه ی پیل
57. ۵۷در زمان عدالتت شاهاکه بمظلوم ظالم است دخیل
58. ۵۸نه افاعی بقصد صعوه جریز ضیاغم، بصید عجل عجیل
59. ۵۹تو بهر ملک، سایه اندازیبر سر شاهش افسر است ثقیل
60. ۶۰تبعت، تابع است و، رای رهی؛قیصرت چاکر است و، خاقان ایل
61. ۶۱روز هیجا، که چشم ازرق چرخ؛گردد از گرد کحل رنگ کحیل
62. ۶۲چون شب، از گرد تیره سطح هواچون نجوم، اندران سلاح صقیل
63. ۶۳در سر سرکشان، ز فتنه ی هوا؛در دل پردلان، ز کینه غلیل
64. ۶۴خیزد از نای نای و سینه ی کوسبانگ صور نخست اسرافیل
65. ۶۵فگند رخنه بر سما و سمکراکب و مرکب، از صیاح و صهیل
66. ۶۶بشبستان خاک تیره شودخیل جان را چراغ تیغ دلیل
67. ۶۷رود از جای، پای میر اجل؛ماند از کار، دست عزرائیل!
68. ۶۸آسمان، کشتگان معرکه را؛زند از سوک، جامه در خم نیل
69. ۶۹چون خور آیی سواره در میداننصرتت همعنان و فتح دلیل
70. ۷۰بر سرت چتر، سایه ی میکالدر کفت تیغ، شهپر جبریل!
71. ۷۱تیرت آن سان رود بچشم عدوکه ز دست بتان، بمکحله میل
72. ۷۲غیر تیغی که آختیش بخصمغیر رخشی که ساختیش ذلیل
73. ۷۳برق، نابرده از کسی فرمان؛باد، نادیده از کسی تحمیل!
74. ۷۴هر تن از لشکرت، کشاورزی است؛که بشمشیر آبگون صقیل
75. ۷۵دانه از سرفشاند، آب از خون؛همچو دهقان، بکشت زار از بیل
76. ۷۶من، نه آنم شها، که در ره نظم؛پا نهم تا کسی کند تجمیل
77. ۷۷لیک در حجره اوحد الدینمشب همی داد می ز جام ثقیل
78. ۷۸می چون سلسبیل، کش ساقی؛هم بر ابن سبیل کرده سبیل
79. ۷۹دفترش دیدم و، همی چیدمگل، ز گلزارش و، رطب ز نخیل
80. ۸۰یعنی ابیات دلکشش تا صبحخواندمی، چون زبور و چون تنزیل
81. ۸۱غزلی چند، کش اگر ببینند؛حسن ترتیب و صنعت ترتیل
82. ۸۲نکند یاد موسی از توریهنشود شاد عیسی از انجیل
83. ۸۳غرض، ای خسرو بلند اقبالکافتدت بر سپهر ظل ظلیل
84. ۸۴انوری گفت این قصیده و، رفترفت از رفتنش زمان طویل
85. ۸۵شاعران را، بروست نوحه هنوزچون هدیر، حمامگان بهدیل
86. ۸۶من بشوق وی، این گهر سفتم؛که خدایش دهاد، اجر جزیل
87. ۸۷ورنه، آن سانم، این قدر دانم؛که بلاطایل است این تطویل
88. ۸۸تا بمعنی فاعل و مفعولعربان آورند لفظ فعیل
89. ۸۹چاکرت، هر یک از شریف و وضیع؛دوستت، هر یک از عزیز و ذلیل
90. ۹۰حرف او، در میانه خیر مقال؛جای او، در زمانه خیر مقیل
91. ۹۱حاسدت، هر یک از صغیر و کبیر؛دشمنت، هر یک از نجیب و نزیل
92. ۹۲آردش زیر پا، زمین سجینباردش بر سر آسمان، سجیل