1. ۱شب از نسیم و ستاره پر است و لب خاموش
2. ۲من آشیانه ی اندیشه‌های نوبالم
3. ۳تنم ، چو پرسش بی‌پاسخی است بر لب عمر
4. ۴رگم خروشد و چشم و دلم ، به لب لالم
5. ۵بر این کرانه اگر زورقی نماند و گذشت
6. ۶چه چشم‌های صدف‌ها که با دریغ افسرد
7. ۷چه دام‌ها که در اعماق تیره روغن ماند
8. ۸چه دست‌ها که پیام و تپش به رگشان مرد
9. ۹بر این کرانه اگر زورقی کناره گرفت
10. ۱۰چه دست‌ها که خجل ، دامن امید افشاند
11. ۱۱چه چشم‌ها که پر از آب شور خجلت
12. ۱۲سوخت
13. ۱۳چه سینه‌ها که تپش با امید دیگر راند
14. ۱۴کرانه کور و امدیش دراز و سر بی‌فکر
15. ۱۵گرفته دامن با تحفه‌های دریا پر
16. ۱۶اگرچه سنگ و صدف ، تا کدام خالی را
17. ۱۷چراغ لغل وش گوهری است آبشخور
18. ۱۸کرانه با همه درد و دریغ ساخته است
19. ۱۹اگرچه با گل گونه همیشه سیلی موج
20. ۲۰کجا که نگسلد ! اینک ز نوک مرغی پیر
21. ۲۱شکفته سلکی روشن ، چو در بغلطد از اوج ؟
22. ۲۲کجا که یونسی از موج و کف نلغزد پیش
23. ۲۳برون کشیده تن از غار نرم و تیره ی حوت؟
24. ۲۴کجا که تن نسپرده به نیل موسایی
25. ۲۵خوش و سبک نخزد روی سینه ام تابوت ؟
26. ۲۶کرانه کور و امدیش دراز و من بیدار
27. ۲۷به
28. ۲۸سوی مرتع مهتاب می‌برم شب را
29. ۲۹گشوده از نی رگ نغمه‌های سحر آمیز
30. ۳۰غبار کرده به پا گله‌های کوکب را
31. ۳۱چه اختران که به هیهای چشم من در تاب
32. ۳۲چراغ قریه به پایان نوید رامش و خواب
33. ۳۳نگاه دختری از بیشه زار اشک به من
34. ۳۴به جای نغمه نیم خونفشان و من بی‌تاب