1. ۱اَلا یٰا اَیُّها الْوَرقیٰ ثَریٰ تَثوِی‌ اطْلَعِن عَنْهاکه اندر عالم قدسی، ترا باشد نشیمن‌ ها
2. ۲قَدِ اسْتَوْکَرْتَ فی مَهوَی الغَواسِق عَن وَریٰ صَفْحٰاخوشا وقتی که بودت با هم‌آوازان پریدن‌ ها
3. ۳برون آی از حجاب تن، بپر بر ساحت گلشنکنی تا چند از روزن، نظر بر طَرْفِ گلشن‌ ها
4. ۴تو سیمرغ همایونی، که عالم زیر پر داریچِه سان با این شکوه و فر، گُزیدی کُنج گلخن‌ ها
5. ۵در آن باغ و در آن هامون، بَرَت حاصل ز حد افزونز بهر دانه‌ای، اِی دون، نمودی ترک خرمن‌ ها
6. ۶تو طاوس شهی اما، به چرمی دوخته از جرمچو بینی خویش از آن روزن، کز آن برگیری ارزن‌ ها
7. ۷بُوَد هردم چو بوقَلْمون، تو را اطوار گوناگونگَهی اِنسی و گاهی جان، گهی بت گه برهمن‌ ها
8. ۸صَبا بَلِّغْ اِلیٰ سَلْمیٰ مِنَ الْمَأسُورِ تَسلیمابگو تا چند یا تنها نشیند تن زند تنها
9. ۹همه جان‌ ها به قالب‌ ها، نقوشی از پَر عنقافروغ خور یکی باشد، بُوَد کثرت ز روزن‌ ها
10. ۱۰نهایت نیست ای اسرار، اسرارِ دل ما راهمان بهتر که لب بندیم، از گفت و شنیدن‌ ها