1. ۱بلای جان من خسته سرو بالائیستزخوان عشق مرا نعمتی والائیست
2. ۲مراد دل طلبیدن زدوست خودکامیستنه عاشقست که جز دوستش تمنائیست
3. ۳مرو تو از پی دل گرچه طالب وصلستکه رفتن از پی دل منتهای خود رائیست
4. ۴چو شمع انجمن افروز خاص و عام مباشکه قدر خود شکند شاهدی که هر جائیست
5. ۵مرا زصحبت تنها چو جان و تن فرسودکنون بگوشه عزلت هوای تنهائیست
6. ۶بگوش تو نرسید ار فغان من شب هجرزضعف بود مپندار کز شکیبائیست
7. ۷چو دید دیده زلف و رخت بدل میگفتمحیط مرکز خورشید شام یلدائیست
8. ۸ببخش بار خدایا بجرم آشفتهکه گرچه زشت ولی مدح خوان زیبائیست
9. ۹زشور عشق علی شهره ام بشیدائیچو عندلیب که مشهور گل بشیدائیست
10. ۱۰بر آستان تو با سر مگر طواف کنمچرا که وادی ایمن نه جای هر پائیست