1. ۱اگرچه ماه عبادت تو ای مه رجبیبیا بیا که مرا اصل مایهٔ طربی
2. ۲بیار بوسه از آن لب به روزه‌دار وصالخوش است روزه گشودن به شرع از رطبی
3. ۳کنند با همه آلایش ار کرامت‌هاعجب مدار ز عشّاق کار بوالعجبی
4. ۴مرا حیات میسر نمی‌شود بی‌توکه همچو روح روانم تو در رگ عصبی
5. ۵مسبب است خدا لیک لازم است اسبابحیات مرده‌دلان را تو ساقیا سببی
6. ۶اگر ز رنگ بود اصل دوده‌ات ای خالبه چشم دیده‌ور از زنگیانِ مه‌نسبی
7. ۷گهی به عقدهٔ راس و ذنب فتد گر خورتو آفتاب به هر مه به عقدهٔ ذنبی
8. ۸مرا ز زلف و بناگوش توست صبح و مساجز این به کشور عشّاق نیست روز و شبی
9. ۹طبیب حُسن علاجش کند به عنابیمریض عشق که دارد ز هجر تاب و تبی
10. ۱۰حکیم بود به وهم گمان که یار ز لطفبه حل مسئلهٔ جزء برگشود لبی
11. ۱۱بگیر طُرّهٔ ساقی که تار خوشدلی استز شیخ دیده‌ای آشفته گر غم و تعبی
12. ۱۲تویی که ساقی مستان و دست یزدانیامام هر عجم و پیشوای هر عربی