1. ۱با یکی مردک کناس همی گفتم دیتو چه دانی که ز غبن تو دلم چون خسته‌ست
2. ۲صنعت و حرفت ما هر دو تو می‌دانی چیستآن چرا تیزرو و این ز چه روی آهسته‌ست
3. ۳گفت از عیب خود و از هنر ما مشناساینک ما را ز خیار آتش وزنی جست‌ست
4. ۴کار فرمای دهد رونق کار من و توداند آن کس که دمی با من و تو بنشسته‌ست
5. ۵کار فرمای مرا پایهٔ من معلومستلاجرم جان من از بند تقاضا رَسته‌ست
6. ۶باز چون گاو خراس از تو و از پایهٔ توکارفرمای ترا دیده چنان بربسته‌ست
7. ۷که چنان ظن برد او کانچ تو ترتیب کنیکردهٔ دانم و پرداخته و پیوسته‌ست
8. ۸یا چنان داند کین عمر عزیز علماهمچو روز و شب جهال متاع رسته‌ست
9. ۹او چه داند که در آن شیوه چه خون باید خوردکه ترا از سر پندار در آن پی خسته‌ست
10. ۱۰انوری هم ز تو برتست که بر بیخ درختعقل داند که ستم نز تبرست از دستست
11. ۱۱غصه خور غصه که خود بر فلک از غصه توتیر انگشت گزیدست و قلم بشکسته‌ست