1. ۱انوری ای سخن تو به سخا ارزانیگر به جانت بخرند اهل سخن ارزانی
2. ۲در سر حکمت و فطنت ز کرامت عقلیدر تن دانش و رامش به لطافت جانی
3. ۳حجت حقی و مدروس ز تو باطل شداوحدالدینی و در دهر نداری ثانی
4. ۴به گرانمایگی و جود روانی و خردوز روان و خرد ار هیچ بود به زانی
5. ۵گفتی اندر شرف و قدر فزون از ملکمباری اندر طمع و حرص کم از انسانی
6. ۶غایت همتت ار کردت سلطان سخنآیت کدیه چو ارذال چرامی‌خوانی
7. ۷پیش خاصان مطلب نام ز حکمت چندینچون خسان در طلب جامه و بند نانی
8. ۸زاب حکمت چو همی با ملکان ننشینیآتش حرص چرا در دل و جان بنشانی
9. ۹نفس را باز کن از شهوت نفسانی خویتا دمت در همه احوال بود روحانی
10. ۱۰از پس آنکه به یک مهر دو الف ملکیداشت در بلخ ملکشاه به تو ارزانی
11. ۱۱وز پس آنکه هزار دگرت داد وزیرقرض آن پیر سرخسی شده ترکستانی
12. ۱۲وز پس آنکه ز انعام جلال‌الوزراءبه تو هر سال رسد مهری پانصدگانی
13. ۱۳ای به دانایی معروف چرا می‌گوییدر ثنایی که فرستادی از نادانی
14. ۱۴طاق بوطالب نعمه‌ست که دارم ز برونوز درون پیرهن بوالحسن عمرانی
15. ۱۵چه بخیلی که به چندین رز و چندین نعمتطاقی و پیرهنی کرد همی نتوانی
16. ۱۶پانزده سال فزون باشد تا کشته شدستبوالحسن آنکه ز احسانش سخن می‌رانی
17. ۱۷پیرهن کهنهٔ او گرت به جایست هنوزپس مخوان پیرهنش گو زره و خفتانی
18. ۱۸باقی عمر بس آن پیرهن و طاق تراشاید ار ندهی ابرام و دگر نستانی
19. ۱۹کدیه و کفر در اشعار شعارست تراکفر در مدحی و در کدیه همه کفرانی
20. ۲۰با قضا و قدر استاخ چرایی تو چنینگر قضا و قدر حکم خدا می‌دانی
21. ۲۱مغز فضل و حکم و محض معالی مانندگرز دیوان خود این یک دو ورق گردانی
22. ۲۲نعمت آنراست زیادت که همه شکر کندتو نه‌ای از در نعمت که همه کفرانی
23. ۲۳صفت کفر به شعر تو در افزود چنانکبق‌بق از فاضلی و طنطنه از خاقانی
24. ۲۴بر تو ار چند در انواع سخن تاوان نیستاندرین شعر شکایت ز در تاوانی
25. ۲۵گر به فرمان سخنی گفتم مازار از منزانکه کفرست در این حضرت نافرمانی