1. ۱ای برادر گر مزاج از فضله خالی آمدیآدمی پس یا ملک یا دیو بودی یا پری
2. ۲ور قوای ماسک و دافع نبودی در بدنطفل را از پایهٔ اول نبودی برتری
3. ۳طبع اگردست تصرف برکشیدی وقت خوابشخص را بر دم زدن هرگز نبودی قادری
4. ۴نزد عاقل هیچ فرقی نیست گاه مصلحتآنچه بولی می‌کنی تازانج آبی می‌خوری
5. ۵گر طبیعت را به دست آدمی بودی زمامخندهٔ بی‌وقت را خندیده کردی داوری
6. ۶دیده بر آواز واجب دار تا بی‌شبهتیاز چنین گردابهای ژرف جان بیرون بری
7. ۷باد را منکر نه‌ای بی‌اختیار اندر نمازچیز دیگر را چرا در خواب و مستی منکری
8. ۸فعل طبع از راه تسخیرست بی‌هیچ اختیاردر جماد و در نبات آنگاه در ما بر سری
9. ۹راه حکمت رو که در معنی این جنس از علومره به دشواری توان برد از طریق شاعری
10. ۱۰چون به وقت هوشیاری برنیایی با فواقگاه مستی با حریفان چون همان ره نسپری
11. ۱۱گوش و دل جنبان و ساکن دار اگر فاعل توییزانکه اینجا از طریق جبر چون در نگذری
12. ۱۲در گرانی کی شود هرگز عنان آفتابگرچه بسیاری بکوشد چون رکاب مشتری
13. ۱۳خود بیا تا کژ نشینم راست گویم یک سخنتا ورق چون راست بینان زین کژیها بستری
14. ۱۴اشک فضله است و عرق فضله است و دافع هم مزاجاین یکی را در عداد آن دو چون می‌نشمری
15. ۱۵گر تو خواهی گفت مخرج دیگرست آن فضله رافضلهٔ زنبور را هم چون به مخرج ننگری
16. ۱۶دفع افزونی به نسبت مختلف گردد از آنکهست بازوبند را در گاو بحری عنبری
17. ۱۷معده گر در قی همی امساک واجب داشتیکی نهادی کرم قزاز جسم اساس ششتری
18. ۱۸علم را زینها علم هرگز کجا گردد نگونرفتن بازار نارد رخنه در پیغمبری
19. ۱۹خواجه فخری ای مشامت بوی حکمت یافتهگر حکیمی زین معانی رنگ هان تا ناوری
20. ۲۰آنچه حالی در ضمیر آمد همین ابیات بودکاندرین محضر به خط خویش بنوشت انوری