1. ۱خدایگان وزیران و پادشاه صدورکه با نفاذ تو هست از قضا فراموشم
2. ۲یکی ز آتش جور سپهر بازم خرکه از تجاوز او همچو دیگ می‌جوشم
3. ۳عجب مدار که امروز مر مرا دیدستدر آن لباچه که تشریف داده‌ای دوشم
4. ۴ز بهر خسرو سیارگان همی خواهدکه عشوه‌ای بخرم وان لباچه بفروشم
5. ۵وگرنه جفته نهد با قبای کحلی خویشهمی برآید از این غصه دم به دم هوشم
6. ۶ستارگان را صدره به من شفیع آوردبگو چگونه کنم با کدامشان کوشم
7. ۷بدان بهانه که تا آستینش بوسه دهدهزار بار گرفته است اندر آغوشم
8. ۸ز چاپلوسی این گربه هیچ باقی نیستولیک من نه حریفان خواب خرگوشم
9. ۹مرا زبون نتواند گرفت روبه‌وارکه در پناه تو من شیر شیر او دوشم
10. ۱۰به کردگار که انصاف من ازو بستانکزو به کف چو حسود تو خون همی نوشم
11. ۱۱نه آنکه بر من و بر آسمانت فرمان نیستهموت بنده و هم منت حلقه در گوشم
12. ۱۲مرا به دفع چنو خصم التفات تو بسکه بعد از این سخن او به گوش ننیوشم
13. ۱۳به نعمتت که ورقهاش جمله محو کنمز جاه تست که در مجلس تو خاموشم
14. ۱۴خطی کشیده‌ام ار خط در این ورق بکشندبدان نگه نکنم من که بی‌تن و توشم
15. ۱۵یقین شناس که گر دیگران سخن گوینددماغ مه بخراشم ز بسکه بخروشم
16. ۱۶بدو چگونه دهم کسوتی که از شرفشکلاه گوشهٔ عرشست ترک و شبوشم
17. ۱۷ز پرده‌دار تو تشریف باشد آنچه دهدبلی و باز تفاخر کند ازو دوشم
18. ۱۸وگر برهنه بمانم چو آفتاب و مهشقبای کحلی او کافرم اگر پوشم