1. ۱شعرهای کمالی آن به سخنپای طبعش سپرده فرق کمال
2. ۲گرچه نزدیک دیگران نظم استمجمل از مفردات وهم و خیال
3. ۳سخن چند معجزست مرادر سخنهاش سخت لایق حال
4. ۴گویم آن در خزانهای ازلبود موزون طویلهای لال
5. ۵مایه‌شان داده از مزاج درستصدف جود ایزد متعال
6. ۶همه همچون ازل قدیم نهادهمه همچون فلک عزیز مثال
7. ۷همه را دیده چشم صرف خردهمه را سفته دست سحر حلال
8. ۸به معانی فزوده قدر و بهاچون جواهر به گردش احوال
9. ۹از نقاب عدم چو رخ بنمودآن بلند اختر مبارک فال
10. ۱۰آن جواهر چنان که رسم بوددرفشان بر مراقد اطفال
11. ۱۱ریخت بر آستان خاطر اوروز مولودش آستین جلال
12. ۱۲چون چنان شد که در سخن نشناختحلقهٔ زلف را ز نقطهٔ خال
13. ۱۳دست طبعش به رشتهٔ شب و روزبست بر گوش و گردن مه و سال
14. ۱۴اوست کز خاطر چو آتش تیزشعر راند همی چو آب زلال
15. ۱۵خاطر من که گوی بربایدبه کفایت ز جادوی محتال
16. ۱۶چون بدید آن سخن پشیمان گشتاز همه گفتها صواب و محال
17. ۱۷ای مسلم به نکته در اشعاروی مقدم به بذله در امثال
18. ۱۸طبع پاکت چو بر سؤال جوابوهم تیزت چو بر جواب سؤال
19. ۱۹تا زند دست آفتاب سپهرآب عرض جنوب و عرض شمال
20. ۲۰آفتاب شعار و شعر ترابر سپهر بقا مباد زوال