1. ۱ای خداوندی که از روی تفاخر بنده‌وارنعل اسبت اختران در گوش نه گردون کنند
2. ۲آفتاب رای و ابر دست گوهربار توآز را از بی‌نیازی جاودان قارون کنند
3. ۳لمعهٔ رخسار جاه و عکس اشک دشمنتکهربا را چون عقیق از خاصیت گلگون کنند
4. ۴بنده را شاگرد خوارزمی است شیطان هیکلیکان چنان هیکل نه در کوه و نه در هامون کنند
5. ۵معده‌ای دارد که سیری را درو امید نیستدر علاج جوع کلبی کوه اگر معجون کنند
6. ۶از نهیب او نهنگان رخت بر خشکی کشندگر شیاطین صورت امعاش بر جیحون کنند
7. ۷یک دم ار خالی شود حلقش که زهرش باد و مارراست چون دیوی بود کش انکژه در ... کنند
8. ۸از شره گویی همی حلوای صابونی خوردگر خمیر نان او خود جمله از صابون کنند
9. ۹حاش لله گر بماند یک مه دیگر به مروآه و واویلا که تا این چند مسکین چون کنند
10. ۱۰کز نهیب معدهٔ او هر شبی تا بامداداهل شهر و روستا بر نان همی افسون کنند
11. ۱۱مخت سوب و بکند او که از بیخم بکندطبع موزونم همی زاندیشه ناموزون کنند
12. ۱۲صاحبا یارب جزایت خیر بادا خیر کنکندرین موسم بسی خیرات گوناگون کنند
13. ۱۳یا غلامی چند را از روی حسبت بر گمارتا شبیخون آورند و دفع این ملعون کنند
14. ۱۴یا بکش این کافر زن روسبی را آشکارپادشاهان از پی یک مصلحت صد خون کنند
15. ۱۵یا بگو زان پیش کز عالم برآرد قحط کلتا به سیلی از حدود عالمش بیرون کنند
16. ۱۶یا بفرما اهل دیوان را که تا من بنده رازانچه مجری دارم اجرا یک‌نفر افزون کنند