1. ۱ای خداوندی که از دریای دستت روزگارآز مفلس را چو کان تا جاودان قارون کند
2. ۲گر سموم قهر تو بر بحر و کان یابد گذردر این بیجاده و بیجادهٔ آن خون کند
3. ۳ور نسیم لطف تو بر آتش دوزخ وزدشعلهٔ او فعل آب دجله و جیحون کند
4. ۴کلک تو میزان حشر آمد که در بازار ملکزشت و خوب از هم جدا و خیر و شر موزون کند
5. ۵عقل را حیرت همی آید ز کلکت گاه‌گاهکو به تنهایی همی ترتیب عالم چون کند
6. ۶دانکه تشریف خداوند خراسان آیتیستکز بزرگی نسخ آیتهای گوناگون کند
7. ۷پاسبانش ز انبساط نسبت همسایگیکسوت خود را شبی گر تحفهٔ گردون کند
8. ۸از نشاط اینکه این تشریف خدمتگار اوستدر زمان دراعهٔ کحلی ز سر بیرون کند
9. ۹گرنه این بودی روا بودی که در تشریف توآنکه روز عالمی ذکری همی میمون کند
10. ۱۰از ولوع خویش بر مدح تو ناگه گفتمیپایگاه کعبه را کسوت کجا افزون کند
11. ۱۱شادبادی تا جهان صد سال دیگر بر درتهمچنین خدمت کند از جان همی کاکنون کند