1. ۱گر خداوند عصمةالدین راعارضه رنجه داشت روزی چند
2. ۲آن بدان از بد ستارهٔ نحسیا جفای سپهر بد پیوند
3. ۳دولتی داشت بس به غایت تیزچون قضا قادر و چو چرخ بلند
4. ۴بخت بیدار مهربانش گفتکه بود در کمال بیم گزند
5. ۵دفع چشم بد جهانی راهمچنین نرم نرم و خنداخند
6. ۶داشت از روی مصلحت دو سه روزدل او را که شاد باد نژند
7. ۷ور تو کفارتی نهی آنرامن نباشم بدان سخن خرسند
8. ۸کادمیزاده‌ای که بی‌گنه استکی به کفار تست حاجتمند
9. ۹وانکه معصوم هست دست گناهپای او را نیارد اندر بند
10. ۱۰معصیت را به عالم عصمتوهم هم درنیاورد به کمند
11. ۱۱پس چه کفارت این چه کفر بودیا چه بیهوده باشد و ترفند
12. ۱۲لفظ کفارت ای سلیم القلببپذیر از من مسلمان پند
13. ۱۳هیچ معصوم را چو نپسندیعصمت صرف را مکن به پسند
14. ۱۴ای ز آباء و امهات وجودچون تو هرگز نزاده یک فرزند
15. ۱۵به خدایی که نیست مانندشگرچه مستغنیم از این سوگند
16. ۱۶که ز انصاف روزگار امروزهمه چیزیت هست جز مانند
17. ۱۷وانکه در عرضگاه کون و فسادچرخ را نیست هیچ خویشاوند
18. ۱۸نظم پروین نداد کاری راتا به شکل بنات نپراکند
19. ۱۹گر نگاری نگاشت باز بشستور نهالی نشاند باز بکند
20. ۲۰باری از طوبی تو طوبی لکسالها رفت و بر گلی نفکند
21. ۲۱روزگارت جگر نخواهد دادخصم گو روز و شب جگر می‌رند
22. ۲۲گر گشاید زمانه ور بندددل به جز در خدای هیچ مبند
23. ۲۳پایت اندر رکاب تاییدستدرنیتفی از این سیاه و سمند
24. ۲۴تو که در حفظ ایزدی چه کنیحرز و تعویذ اهل جند و خجند
25. ۲۵حرف و صوت ار قضا بگرداندمرحبا زند و حبذا پازند
26. ۲۶از که کرد آتش حوادث دوردر سرای سپنج دود سپند
27. ۲۷تا که در نطع دهر در بازیسترخ بهرام و اسب مار اسفند
28. ۲۸باد فرزین عز و عمرت رااز پیاده دوام فرزین بند
29. ۲۹شخص و دینت ودیعت ایزدبی‌نیاز از طبیب و دانشمند
30. ۳۰عدد سالهای مدت توهمچو تاریخ پانصد و چل و اند