1. ۱ز مردمان مشمر خویش را به هیات و شکلکه مردمی نه همین هیکل هیولا نیست
2. ۲به حسن ظاهر و باطن مسلمت نکنندکه این دو هم ز صفتهای روح حیوانیست
3. ۳وگر تو گویی نطقست مر مرا گویمکه این حدیث هم از احمقی و کم‌دانیست
4. ۴اگر به نطق همی حرف و صوت را خواهیزنخ مزن نه قیاسیست این نه برهانیست
5. ۵که این نتیجهٔ جانست و آن دو قرع هواهوا مجسم و جان نز جهان جسمانیست
6. ۶برابری چه کنی با کسی که در ملکشامیر شهر تو در آرزوی سگبانیست
7. ۷به شغل دیوان بر من تکبرت نرسدکه دیوی ارچه ترا صد مثال دیوانیست
8. ۸ترا اگر عملی داد روزگار چه شدمرا به جای عمل علمهای یونانیست
9. ۹به شهوتی که براندی همی چه پنداریکه در وجود همان لذتست و آسانیست
10. ۱۰به روح من نشوی زنده تات ننمایمکه از چه نوع مرا عیشهای روحانیست
11. ۱۱وگر تو گویی عیش من و تو هر دو یکیستغلط کنی که مرا عقلی و ترا نانیست
12. ۱۲ترا به روح بهیمیست زندگی و مرابه فیض علت اولی و نفس انسانیست
13. ۱۳بدین دلیل که گفتم یقین شدت باریکه ملک و ملک مرا باقی و ترا فانیست
14. ۱۴بدین شرف که تو داری و این کرم که تراستچه جای این‌همه مادر غری و کشخانیست
15. ۱۵گذشت ظلم تو ز اندازه بر مسلمانانز کردگار بترس این چه نامسلمانیست
16. ۱۶خدای شر تو از روی خلق دور کنادکه با وجود تو روی جهان به ویرانیست