1. ۱هندویی کز مژگان کرد مرا لاله قطارسوخت از آتش غم جان مرا هندووار
2. ۲لاله راندن به دم و سوختن اندر آتشهندوان دست ببردند بدین هر دو نگار
3. ۳هندوانه دو عمل پیش گرفت او یاربداری از هر دو عمل یار مرا برخوردار
4. ۴هندوان را چه اگر گرم و تر آمد به مزاجعشقشان در دل از آن گرمتر آمد صدبار
5. ۵عشق هندو به همه حال بود سوزان‌ترکه در انگشت بود عادت سوزانی نار
6. ۶اتفاق فلکی بود و قضای ازلیعشق را بر سر من رفته یکایک سر و کار
7. ۷دیدم از پنجرهٔ حجرهٔ نخاس او رااو به کاشانه بد و من به میان بازار
8. ۸هم بر آن‌گونه که از پنجرهٔ ابر به شبرخ رخشندهٔ مه بیند مرد نظار
9. ۹کشی و چابکیش دیدم و با خود گفتماینت افسونگر هندو نسب جادو سار
10. ۱۰به فسون بین که بدانگونه مسخر کردستهم به بالای خود از عنبر و از مشک دو مار
11. ۱۱آنکه دلال دو گیسوی پر از عطر ویستنیست دلال درین مرتبه هست او عطار
12. ۱۲زنخش چیست یکی گوی بلورین در مشکابرویش چیست دو چوگان طلی کرده نگار
13. ۱۳دمچهٔ چشم کدامست و دماوند کدامحلقهٔ زلف کدامست و کدامست تتار
14. ۱۴آنکه آن حور که او را دل احرار بهشتوانکه آن بت که ورا جان عزیزان فرخار
15. ۱۵گو بیا روی ببین اینک وانگه به دو دستزو نگهدار به دل و دین خود ای صومعه‌دار
16. ۱۶من در آن صورت او عاجز و حیران ماندهدیده در وی نگران و دل از اندیشه فکار
17. ۱۷هندوانه عملی کرد وی و من غافلدلم از سینه برآورده و از فرق دمار
18. ۱۸جادویی کردن جادو بچه آسان باشدنبود بط بچه را اشنهٔ دریا دشوار
19. ۱۹چون به ناگاه فرود آمد از آن حجره به شیبهمچو کبکی که خرامنده شود از کهسار
20. ۲۰پای من خشک فرومانده ز رفتار و مرانیست بر خشک زمین پای من و گل ستوار
21. ۲۱گفتم ای رشک بتان عشق مبارک بادمکه گرفتم غم عشق تو به صد مهر کنار
22. ۲۲خنده می‌آمدش و بسته همی داشت دو لبکانچنان خنده نبینی ز گل هیچ بهار
23. ۲۳گفت اگر زر بودت عشق مبارک بادتکه به زر پای رسد بر سر نجم سیار
24. ۲۴از خداوند مرا گر بخری فردا شببرخوری از من و از وصل من اندوه مدار
25. ۲۵گفتم ار زر نبود پس چه بود تدبیرمگفت یک بدرهٔ زر فکر کن و ریش مخار
26. ۲۶دلم از جا بشد ناگه و بخروشیدمجامه بدریدم و اشک از مژگان کرد نثار
27. ۲۷نوحهٔ زار همی کردم و می‌گفتم وایاینت بی‌سیمی و با سیم همی آید یار
28. ۲۸دلش از زاری و از نوحهٔ من باز بسوختبه نوازش بگشاد آن دو لب شکربار
29. ۲۹گفت مخروش ترا راه نمایم که چه کنرو بر خواجهٔ خود شعر برو سیم بیار
30. ۳۰خواجهٔ عادل عالم خلف حاتم طیمعطی دهر جلال‌الوزرا شمع دیار
31. ۳۱آنکه آسان به کم از تو مثلا داده بودده به از من به یکی راه ترا نه صدبار
32. ۳۲نه بسنجد چهل از من به جوی در چشمشنه بهای چو منی بگذرد از چل دینار
33. ۳۳رو میندیش که از بهر توام بخریدیبه مثل قیمت من گر بگذشتی ز هزار
34. ۳۴گفتم ای دوست نکوراه نمودی تو ولیبا خداوند کرا زهره از این سان گفتار
35. ۳۵گفت لا حول و لا قوة الا باللهاین چه گل بود که بشکفت میانش پرخار
36. ۳۶او چو برگشت و خرامان شد از آنجای وداعکه نحوست کند از چرخ بر آنجای نثار
37. ۳۷درد بی‌سیمیم آورد به سوی خانهچو گنه کاری حاشا که برندش سوی دار
38. ۳۸در ببستم بدو زنجیر هم از اول شبپشت کردم سوی در روی به سوی دیوار
39. ۳۹گفتم امشب بسزا بر سر بی‌سیمی خویشتا گه صبح یکی ناله کنم زارازار
40. ۴۰اشک راندم که همی غرقه شدی کشتی نوحآه کردم که همی خیمه بیفکندی نار
41. ۴۱هر شراری که برانداخت دل از روی رهیبر فلک دیدم رخشان شده انجم کردار
42. ۴۲من درین دمدمهٔ کار که سیمرغ سحربه یکی جوی پر از شیر فرو زد منقار
43. ۴۳گرمی و تری آن شیر همانا که مرابه سوی مغز همان لحظه برآورد بخار
44. ۴۴تا زدم چشم ولی نعمت خود را دیدمبر نهالی به زر بر طرف صفهٔ بار
45. ۴۵گفت ای انوری آخر چه فتادست تراکه فرو رفته‌ای و غمزده چون بوتیمار
46. ۴۶پیشتر رفتم و با خواجه به یکبار به شرحقصهٔ عشق کنیزک همه کردم تکرار
47. ۴۷خوش بخندید و مرا گفت سیه‌کار کسیگفتم از خواجه سیه به نبود رنگ‌نگار
48. ۴۸هم در آن لحظه بفرمود یکی را که بروبخر این بدره بیار و به ثناگوی سپار
49. ۴۹رفت و بخرید و بیاورد و به من بنده سپرددست دلدار گرفتم شدم آنگه بیدار
50. ۵۰نه ولی‌نعمت من بود و نه معشوقهٔ منراست من با تن خود خفته چو با سگ شنغار
51. ۵۱وز همه نادره‌تر آنکه عطا خواست عطاتا بر خواب گزارنده گرو شد دستار
52. ۵۲ویحک ای چرخ منم مانده سری پر سودااز جهان این سر و سودا به من ارزانی دار
53. ۵۳دور ادبار تو تا چند به پایان آرمدور اقبال اگر هست بیار ای دیار
54. ۵۴ای کریمی و حلیمی که ز نسل آدمکرم و حلم ترا آمده بی‌استغفار
55. ۵۵از کریمی و حلیمی است که می بنیوشینعرهٔ زاغ و زغن چون نغم موسیقار
56. ۵۶گرچه از قصه، درازی ببرد شیرینیکی بود از بر هفتاد، ترش اَلغُنجار
57. ۵۷همه به قدر تو که کوتاه نخواهم کردنتا ببینم که دهی تا شب قدرم دیدار
58. ۵۸ناز بنده که کشد جز که خداوند کریمناز حسان که کشد جز که رسول مختار
59. ۵۹من برآنم که مدیح تو بخوانم برخاکتا شود خاک سیه کن‌فیکون زر عیار
60. ۶۰وانگهی زر بدهم کار چو زر خوب کنمبیش چون زر نکنم در طلب زر رخسار
61. ۶۱راست گویم چو کف راد گهربار تو هستمنت زر شدن خاک سیاهم به چکار
62. ۶۲آفتاب فلک‌آرای تو بر جای بودجای باشد که جهان را ز چراغ آید عار
63. ۶۳تا به نزدیک سر و صدر اطبا آفاقعشق بیماری دل باشد و عاشق بیمار
64. ۶۴دل من باد گرفتار چنین بیماریتو خداوند مرا داشته هردم تیمار