1. ۱به سمرقند اگر بگذری ای باد سحرنامهٔ اهل خراسان به بر خاقان بر
2. ۲نامه‌ای مطلع آن رنج تن و آفت جاننامه‌ای مقطع آن درد دل و سوز جگر
3. ۳نامه‌ای بر رقمش آه عزیزان پیدانامه‌ای در شکنش خون شهیدان مضمر
4. ۴نقش تحریرش از سینهٔ مظلومان خشکسطر عنوانش از دیدهٔ محرومان تر
5. ۵ریش گردد ممر صوت از او گاه سماعخون شود مردمک دیده از او وقت نظر
6. ۶تا کنون حال خراسان و رعایا بوده‌ستبر خداوند جهان خاقان پوشیده مگر
7. ۷نی نبوده‌ست که پوشیده نباشد بر ویذره‌ای نیک و بد نه فلک و هفت اختر
8. ۸کارها بسته بود بی‌شک در وقت و کنونوقت آن است که راند سوی ایران لشکر
9. ۹خسرو عادل خاقان معظم کز جدپادشاه است و جهاندار به هفتاد پدر
10. ۱۰دائمش فخر به آن است که در پیش ملوکپسرش خواندی سلطان سلاطین سنجر
11. ۱۱باز خواهد ز غزان کینه که واجب باشدخواستن کین پدر بر پسر خوب‌سیر
12. ۱۲چون شد از عدلش سرتاسر توران آبادکی روا دارد ایران را ویران یکسر
13. ۱۳ای کیومرث‌بقا پادشه کسری‌عدلوی منوچهرلقا خسرو افریدون‌فر
14. ۱۴قصهٔ اهل خراسان بشنو از سر لطفچون شنیدی ز سر رحم به ایشان بنگر
15. ۱۵این دل‌افکار جگرسوختگان می‌گویندکای دل و دولت و دین را به تو شادی و ظفر
16. ۱۶خبرت هست که از هرچه در او چیزی بوددر همه ایران امروز نمانده‌ست اثر
17. ۱۷خبرت هست کز این زیروزبر شوم‌غزاننیست یک پی ز خراسان که نشد زیروزبر
18. ۱۸بر بزرگان زمانه شده خردان سالاربر کریمان جهان گشته لئیمان مهتر
19. ۱۹بر در دونان احرار حزین و حیراندر کف رندان ابرار اسیر و مضطر
20. ۲۰شاد الا به در مرگ نبینی مردمبکر جز در شکم مام نیابی دختر
21. ۲۱مسجد جامع هر شهر ستورانشان راپایگاهی شده نه سقفش پیدا و نه در
22. ۲۲خطبه نکْنند به هر خطه به نام غز ازآنکدر خراسان نه خطیب است کنون نه منبر
23. ۲۳کشته فرزند گرامی را گر ناگاهانبیند، از بیم خروشید نیارد مادر
24. ۲۴آن‌که را صد ره غز زر ستد و باز فروختدارد آن جنس که گوییش خریده‌ست به زر
25. ۲۵بر مسلمانان زآن نوع کنند استخفافکه مسلمان نکند صدیک از آن با کافر
26. ۲۶هست در روم و ختا امن مسلمانان رانیست یک ذره سلامت به مسلمانی در
27. ۲۷خلق را زین غم فریاد رس ای شاه‌نژادملک را زین ستم آزاد کن ای پاک‌سیر
28. ۲۸به خدایی که بیاراست به نامت دیناربه خدایی که بیفراخت به فرت افسر
29. ۲۹که کنی فارغ و آسوده دل خلق خدازین فرومایه‌غز شوم‌پی غارتگر
30. ۳۰وقت آن است که یابند ز رمحت پاداشگاه آن است که گیرند ز تیغت کیفر
31. ۳۱زن و فرزند و زر جمله به یک حمله چو پاربردی امسال روانشان به دگر حمله ببر
32. ۳۲آخر ایران که از او بودی فردوس به رشکوقف خواهد شد تا حشر بر این شوم‌حشر
33. ۳۳سوی آن حضرت کز عدل تو گشته‌ست چو خلدخویشتن زاینجا کز ظلم غزان شد چو سقر
34. ۳۴هرکه پایی و خری داشت به حیلت افکندچه کند آن‌که نه پای است مر او را و نه خر
35. ۳۵رحم‌ کن رحم بر آن قوم که نبود شب و روزدر مصیبتشان جز نوحه‌گری کار دگر
36. ۳۶رحم‌ کن رحم بر آن قوم که جویند جویناز پس آنکه نخوردندی از ناز شکر
37. ۳۷رحم‌ کن رحم بر آن‌ها که نیابند نمداز پس آنکه ز اطلسشان بودی بستر
38. ۳۸رحم‌ کن رحم بر آن قوم که رسوا گشتنداز پس آنکه به مستوری بودند سمر
39. ۳۹گرد آفاق چو اسکندر برگرد از آنکتویی امروز جهان را بدل اسکندر
40. ۴۰از تو رزم ای شه و از بخت موافق نصرتاز تو عزم ای ملک و از ملک‌العرش ظفر
41. ۴۱همه پوشند کفن گر تو بپوشی خفتانهمه خواهند امان چون تو بخواهی مغفر
42. ۴۲ای سرافرازجهانبانی کز غایت فضلحق سپرده‌ست به عدل تو جهان را یکسر
43. ۴۳بهره‌ای باید از عدل تو نیز ایران راگرچه ویران شد بیرون ز جهانش مشمر
44. ۴۴تو خور روشنی و هست خراسان اطلالنه بر اطلال بتابد چو بر آبادان خور
45. ۴۵هست ایران به مثل شوره تو ابری و نه ابرهم برافشاند بر شوره چو بر باغ مطر
46. ۴۶بر ضعیف و قوی امروز تویی داور حقهست واجب غم حق ضعفا بر داور
47. ۴۷کشور ایران چون کشور توران چو تو راستاز چه محروم است از رأفت تو این کشور
48. ۴۸گر نیاراید پای تو بدین عزم رکابغز مدبر بکشد باز عنان تا خاور
49. ۴۹کی بود کی که ز اقصای خراسان آرنداز فتوح تو بشارت بر خورشید بشر
50. ۵۰پادشاه علما صدر جهان خواجهٔ شرعمایهٔ فخر و شرف قاعدهٔ فضل و هنر
51. ۵۱شمس اسلام فلک‌مرتبه برهان‌الدینآن‌که مولیش بود شمس و فلک فرمان‌بر
52. ۵۲آن‌که از مهر تو تازه‌ست چو از دانش روحوآن‌که بر چهر تو فتنه‌ست چو بر شمس قمر
53. ۵۳یاورش بادا حق عزوجل در همه کارتا در این کار بود با تو به همت یاور
54. ۵۴چون قلم گردد این کار گر آن صدر بزرگنیزه‌کردار ببندد ز پی کینه کمر
55. ۵۵به تو ای سایهٔ حق خلق جگرسوخته رااو شفیع است چنان کامّت را پیغمبر
56. ۵۶خلق را زین حشر شوم اگر برهانیکردگارت برهاند ز خطر در محشر
57. ۵۷پیش سلطان جهان سنجر کاو پروردتای چنو پادشه دادگر حق‌پرور
58. ۵۸دیده‌ای خواجهٔ آفاق کمال‌الدین راکه نباشد به جهان خواجه از او کامل‌تر
59. ۵۹نیک دانی که چه و تا به کجا داشت بر اواعتماد آن شه دین‌پرور نیکومحضر
60. ۶۰هست ظاهر که بر او هرگز پوشیده نبودهیچ اسرار ممالک چه ز خیر و چه ز شر
61. ۶۱روشن است آنکه بر آن جمله که خور گردون رابود ایران را رایش همه عمر اندر خور
62. ۶۲واندر آن مملکت و سلطنت و آن دولتچه اثر بود از او هم به سفر هم به حضر
63. ۶۳با کمال‌الدین ابنای خراسان گفتندقصهٔ ما به خداوند جهان خاقان بر
64. ۶۴چون کند پیش خداوند جهان از سر سوزعرضه این قصهٔ رنج و غم و اندوه و فکر
65. ۶۵از کمال کرم و لطف تو زیبد شاهاکز کمال‌الدین داری سخن ما باور
66. ۶۶زو شنو حال خراسان و غزان ای شه شرقکه مر او را همه حال است چو الحمد ازبر
67. ۶۷تا کشد رای چو تیر تو در آن قوم کمانخویشتن پیش چنین حادثه‌ای کرد سپر
68. ۶۸آنچه او گوید محض شفقت باشد از آنکبسطت ملک تو می‌خواهد نه جاه و خطر
69. ۶۹خسروا در همه انواع هنر دستت هستخاصه در شیوهٔ نظم خوش و اشعار غرر
70. ۷۰گر مکرر بود ایطاء در این قافیتمچون ضروری‌ست شها پردهٔ این نظم مدر
71. ۷۱هم بر آن‌گونه که استاد سخن عمعق گفتخاک خون‌آلود ای باد به اصفاهان بر
72. ۷۲بی‌گمان خلق جگرسوخته را دریابدچون ز درد دلشان یابد از این‌گونه خبر
73. ۷۳تا جهان را بفروزد خور گیتی‌پیمایاز جهان‌داری ای خسرو عادل برخور