1. ۱شبی گذاشته‌ام دوش در غم دلبربدان صفت که نه صبحش پدید بد نه سحر
2. ۲چنان شبی به درازی که گفتی هردمسپهر باز نزاید همی شبی دیگر
3. ۳هوا سیاه به کردار قیرگون خفتانفلک کبود نمودار نیلگون مغفر
4. ۴چو اخگر اخگر هر اختر از فلک رخشانوزان هر اختر در جان من دو صد اخگر
5. ۵رخم ز انده جان زرد و جان بر جانانلبم زآتش دل خشک و دل بر دلبر
6. ۶ز آرزوی لب شکرین او همه شببدم ز آتش دل همچو اندر آب شکر
7. ۷نبود در همه عالم کسی مرا مونسنبود در همه گیتی کسی مرا غمخوار
8. ۸گهی ز گریهٔ من پر فزغ شدی گردونگهی زنالهٔ من پر جزع شدی کشور
9. ۹رخم ز دیده پر از خالهای شنگرفیبر از تپنچه پر از شاخهای نیلوفر
10. ۱۰ز گرد تارک من چشم علویان شده کورز آه نالهٔ من گوش سفلیان شده کر
11. ۱۱فلک ز انده جان کرده مر مرا بالینجهان ز آتش دل کرده مر مرا بستر
12. ۱۲شب دراز دو چشمم همی ز نوک مژهعقیق ناب چکانیده بر صحیفهٔ زر
13. ۱۳نه بر فلک ز تباشیر صبح هیچ نشاننه بر زمین ز خروش خروس هیچ اثر
14. ۱۴به دست عشوه همه شب گرفته دامن دلکه آفتاب هم اکنون برآید از خاور
15. ۱۵رسم به روز و شکایت از این فلک بکنمبه پیش آن فلک رفعت و سپهر هنر
16. ۱۶نظام ملکت سلطان و صدر دین خدایخدایگان وزیران وزیر خوب سیر
17. ۱۷محمد آنکه وزارت بدو نظام گرفتچنانکه دین محمد به داد و عدل عمر
18. ۱۸سپهر قدر و زمین حلم و آفتاب لقاسحاب جود و فلک همت و ملک مخبر
19. ۱۹جهان مسخر احکام او به نیک و به بدفلک متابع فرمان او به خیر و به شر
20. ۲۰یکی به مدحت او روز و شب گشاده زبانیکی به خدمت او سال و مه ببسته کمر
21. ۲۱زمان خویش به توفیق او سپرده قضاعنان خویش به تدبیر او سپرده قدر
22. ۲۲نه از موافقت او قضا بتابد روینه از متابعت او قدر بپیچد سر
23. ۲۳نعال مرکب او دارد آن بها و شرفغبار موکب او دارد آن محل و خطر
24. ۲۴کزین کنند عروسان خلد را یارهوزان کنند بزرگان ملک را افسر
25. ۲۵اگر سموم عتابش گذر کند بر بحروگر نسیم نوالش گذر کند بر بر
26. ۲۶شود ز راحت آن خاک این بخور عبیرشود ز هیبت این آب آن بخار شرر
27. ۲۷اگر تو بحر سخا خوانیش همی چه عجبکه لفظ او همه در زاید و کفش گوهر
28. ۲۸وگر سخای مصور ندیده‌ای هرگزگه عطا به کف راد او یکی بنگر
29. ۲۹ز سیم و زر و گهر همچو آسمان باشدهمیشه سایل او را زمین راهگذر
30. ۳۰ایا به تابش و بخشش ز آفتاب فزونو یا به رفعت و همت ز آسمان برتر
31. ۳۱ترا سزد که بود گاه طاعت و فرمانفلک غلام و قضا بنده و قدر چاکر
32. ۳۲مرا سزد که بود گاه نظم مدحت توبیاض روز و سیاهش شب و قلم محور
33. ۳۳مه از جهان اگر اندر جهان کسی باشدتو آن کسی که ازو پیشی و بدو اندر
34. ۳۴اگر به حکمت و برهان مثل شد افلاطونوگر به حشمت و فرمان سمر شد اسکندر
35. ۳۵ز تست حکمت و برهان درین زمانه مثلبه تست حشمت و فرمان درین دیار سمر
36. ۳۶تو آن کسی که ترا مثل نافرید ایزدتو آن کسی که ترا شبه ناورید اختر
37. ۳۷سخا به نام تو پاید همی چو جسم به روحجهان به فر تو نازد همی چو شاخ به بر
38. ۳۸وجود جود و سخا بی‌کف تو ممکن نیستنه ممکن است عرض در وجود بی‌جوهر
39. ۳۹اگر ز آتش خشم تو بدسگال ترابه آب عفو تو حاجت بود عجب مشمر
40. ۴۰تو آن کسی که اگر با فلک به خشم شویسموم خشم تو نسرینش را بسوزد پر
41. ۴۱چه غم خوری که اگر بدسگال تو به مثلبر آسمان شود از قدر و منزلت چو قمر
42. ۴۲همان کند به عدو تیغ تو که با مه چرخبه یک اشارت انگشت کرد پیغمبر
43. ۴۳همیشه تا که بود باد و خاک و آتش و آبقوام عالم کون و فساد را در خور
44. ۴۴بقات باد چو خاک و چو باد و آتش و آبندیم بخت و قرین دولت و معین داور
45. ۴۵که قول و رای صوابت قوام عالم رابهست از آب و ز خاک و ز باد و از آذر