1. ۱خدای جل جلاله ز من چنین داندکه هرکه نام خداوند بر زبان راند
2. ۲چو از دریچهٔ گوش اندر آیدم به دماغدلم به دست نیاز از دماغ بستاند
3. ۳حواس ظاهر و باطن که منهیان دلندیکی ز جملهٔ هر دو گروه نتواند
4. ۴که پیش خدمت او از دو پای بنشیندچو دل درآرد و بر جای جانش بنشاند
5. ۵زهی بنای عقیدت که روزگار ازوبه منجنیق اجل خاک هم نریزاند
6. ۶مگر هوای تو اصل حیات شد که قضابرات عمر به توقیع او همی راند
7. ۷خصایصی که هوای تراست در اقبالخرد درو به تحیر همی فرو ماند
8. ۸به خواجگیم رسانید بخت و موجبش اینکه روزگار مرا بندهٔ تو می‌خواند
9. ۹کجا بماند که اقبال تو به دست قبولطرایف سخنم را همی نگرداند
10. ۱۰چو مدحت تو برانگیزد اسب فکرت منز جوی قوت ادراک عقل بجهاند
11. ۱۱چو پای من بود اندر رکاب خدمت توعنان مدت من چرخ برنگرداند
12. ۱۲به نعمت تو که گر در مصاف‌گاه اجلقضا به زور تمامم ز زین بجنباند
13. ۱۳مرااگر هنری نیست این دو خاصیت استکه هر کرا بود از مردمانش گرداند
14. ۱۴نه در مناصب اقران حسد بیازاردنه در صدور بزرگان طمع برنجاند
15. ۱۵فلک چو کان گهر دید خاطرم پرسیدکه این که دادت و جز راستیت نرهاند
16. ۱۶چو نام دولت اکفی الکفات بردم گفتبه کار دولت اکفی الکفات می‌ماند
17. ۱۷تویی که ابر ز تاثیر فتح باب کفتتواند ار همه آب حیات باراند
18. ۱۸به سیم نام نکو می‌خری زیان نکنیبرین بمان که ز مردم همین همی‌ماند
19. ۱۹عنان به ابلق ایام ده که رایض اوسعادتیست که در موکب تو می‌راند
20. ۲۰غبار موکب میمونت از بسیط زمینسوی محیط فلک چون عنان بپیچاند
21. ۲۱ز بهر تکیهٔ او گرنه عزم فسخ کندسپهر گوشهٔ مسند ز ماه بفشاند
22. ۲۲تو تا مدبر ملکی شکوه تدبیرتز بام گیتی تقدیر بد همی راند
23. ۲۳جهان به آب وفا روی عهد می‌شویدفلک به دست ظفر جعد ملک می‌شاند
24. ۲۴زمانه مهرهٔ تشویر بازچید چو دیدکه فتنه با تو همی بازد و همی ماند
25. ۲۵تو در زمانه بسی از زمانه افزونیاگر زمانه نداند خدای می‌داند
26. ۲۶همیشه تا که ز تاثیر چرخ و گریهٔ ابردهان غنچهٔ گل را صبا بخنداند
27. ۲۷لب نشاط تو از خنده هیچ بسته مبادکه خصم را به سزا خندهٔ تو گریاند