1. ۱زان پس که قضا شکل دگر کرد جهان راوز خاک برون برد قدر امن و امان را
2. ۲در بلخ چه پیری و جوانی بهم افتاداسباب فراغت بهم افتاد جهان را
3. ۳چون بخت جوان و خرد پیر گشادندبر منفعت خلق در دست و زبان را
4. ۴پیوسته ثنا گفت فلک همت این راهمواره دعا گفت ملک دولت آن را
5. ۵این مزرعهٔ تخم سخا کرد زمین راوان دفتر آیات ثنا کرد زبان را
6. ۶آن دید جهان از کرم هر دو که هرگزدر حصر نیاید نه یقین را نه گمان را
7. ۷نزد تو اگر صورت این حال نهانستبر رای تو پیدا کنم این راز نهان را
8. ۸بوطالب نعمه چو شهاب زکی از جودیک چند کم آورد چه دریا و چه کان را
9. ۹چون دست حوادث در این هر دو فروبستدربست جهان‌باز ز امساک میان را
10. ۱۰آن بود که بحر کرمش زود برانگیختاز لجهٔ کف ابر چو دریای روان را
11. ۱۱تا بر دهن خشک جهان نایژه بگشادوز بیخ بزد شعلهٔ نار حدثان را
12. ۱۲ورنه که به تن باز رسانیدی از این قومباکتم عدم رفته دو صد قافله جان را
13. ۱۳القصه از این طایفه کز روی مروتآسان گذرانند جهان گذران را
14. ۱۴زیر فلک پیر ز پیران و جواناناو ماند و تو دانی که نماند دگران را
15. ۱۵بختیست جوان اهل جهان را به حقیقتیارب تو نگهدار مر این بخت جوان را