1. ۱زهی کلک تو اندر چشم دولت کحل بیداریبه عونش کرده مدتها جهانداران جهانداری
2. ۲مجیر دولت و دنیا و اندر دیدهٔ دولتز رای تست بینایی ز بخت تست بیداری
3. ۳جهان مهر و کینت وجه ساز نعمت و محنتسپهر عفو و خشمت نقشبند عزت و خواری
4. ۴به آسانی فکندی سایهٔ حشمت بر آن پایهکه نور آفتاب آنجا نگردد جز به دشواری
5. ۵بزرگیهات را روزی تصور کرد عقل کلنهایت را درو سرگشته دید از چه ز بسیاری
6. ۶اگر بر گوهر می سایه‌ای افتد ز پاس تونبیند تا قیامت هیچ مستی پشت هشیاری
7. ۷وگر داند که تشریف قبول خدمتت یابدستاند سایه از پس رفتن خصم تو بیزاری
8. ۸تو آن صدری که عالم را کمال آمد وجود تونگر تا خویشتن را کمتر از عالم نپنداری
9. ۹در اوصاف تو عاجز گشته‌ام یارب کجا یابمکسی کاندر بیابان این دهد طبع مرا یاری
10. ۱۰ز لطف آن کرده‌ای با جان غمناکم که در شبهاکند با کشتهای تشنه بارانهای آذاری
11. ۱۱به تشریف زیارت رتبتی دادی مرا کاکنونچو اقبال تو در عالم نمی‌گنجم ز جباری
12. ۱۲مرا اندازهٔ تمهید عذر آن کجا باشدولیکن چون کنم لنگی همی پویم به رهواری
13. ۱۳ترا لطف تو داعی بود اگرنه کس روا داردکه رخت کبریا هرگز به چونان کلبه‌ای آری
14. ۱۴نزولت نزد من بود ای پیت از پی مبارک‌ترنزول مصطفی نزدیک بو ایوب انصاری
15. ۱۵همین می‌کن که جاویدان مدد بادا ز توفیقتکه هرگز کس پشیمانی ندیدست از نکوکاری
16. ۱۶سه عادت داری اندر جملهٔ ادیان پسندیدهیکی رادی دگر چه راستی پس چه کم آزاری
17. ۱۷الا تا خاک را از گوهرش خیزد گران سنگیالا تا باد را از عنصرش زاید سبکساری
18. ۱۸روانی باد فرمان ترا چون آب در گیتیکه چون آتش به برتر بودن ازگیتی سزاواری
19. ۱۹بمان چندان که گیتی عمر در عهد تو بگذاردکه تا دوران گیتی را به کام خویش بگذاری
20. ۲۰موافق مضطرب از نکبتی نه از طربناکیمخالف سرخ‌رو از نعمتی نه از نگونساری