1. ۱ویحک ای صورت منصوریه باغی و سراییا بهشتی که به دنیات فرستاد خدای
2. ۲گر به عینه نه بهشتی نه جهانی که جهانعمر کاهست و تو برعکس جهان عمرفزای
3. ۳نیلگون برکهٔ عنبر گل بسد عرقتآسمانیست که در جوف زمین دارد جای
4. ۴جویبار تو گهر سنگ شده دریاوارشاخسار تو صدف‌وار شده گوهر زای
5. ۵برده رضوان ز بهشت از پی پیوندگریاز تو هر فضله که انداخته بستان پیرای
6. ۶بوده نقاش قضا در شجرت متواریگشته فراش صبا در چمنت ناپروای
7. ۷لب گل گشته به شادی وصالت خنداندل بلبل شده از بیم فراقت دروای
8. ۸شکن آب شمرهای ترا رقص هواسایهٔ برگ درختان ترا فر همای
9. ۹دست فرسوده خزان ناشده طوبی کردارنوبهار تو در این گنبد گیتی‌فرسای
10. ۱۰سایهٔ قصر رفیع تو نپیموده تمامبه ذراع شب و روز انجم گیتی پیمای
11. ۱۱گفته با جملهٔ زوار صریر در تومرحبا برمگذر خواجه فرود آی و درآی
12. ۱۲هین که آمد به درت موکب میمون وزیرهرچه دانی و توانی ز تکلف بنمای
13. ۱۳به لب غنچهٔ گل دست همایونش ببوسبه سر زلف صبا گرد رکابش بزدای
14. ۱۴مجمر غنچه پر از عود قماریست بسوزهاون لاله پر از عنبر ساراست بسای
15. ۱۵آصف ملک سلیمان دوم خیمه بزدهین چو هدهد کلهی برنه و دربند قبای
16. ۱۶ارغنون پیش چکاوک نه اگر بلبل نیستماحضر فاخته را گو که نشیدی بسرای
17. ۱۷تا چوگل درنفتد جام به مستی ز کفتهمچو نی باش میان‌بسته و چون سرو بپای
18. ۱۸قمریی را ز پی بلبل خوش نغمه دوانتا بیایند و بسازند بهم بربط و نای
19. ۱۹مجلس خواجهٔ دنیاست توقف نسزدخیز و تقصیر مکن عذر منه بیش مپای
20. ۲۰خواجهٔ کل جهان آنکه خدایش کردستجاودان بر سر احرار جهان بارخدای
21. ۲۱آن فلک جاه ملک مرتبه کز بدو وجودفلکش پای سپر شد ملکش دست‌گرای
22. ۲۲آنکه در خاصیت انصافش اگر خوض کندسخن کاه نگوید ابدا کاه‌ربای
23. ۲۳وانکه در ناصیهٔ روز نبیند تقدیراز کجا ز آینهٔ رای ممالک آرای
24. ۲۴ای زمان بی‌عدد مدت تو دور قصیروی جهان بی‌مدد عدت تو دست‌گزای
25. ۲۵آفتابی اگر او چون تو شود زاید نورآسمانی اگر او چون تو بود ثابت‌رای
26. ۲۶عفوبخشی نبود چون کرمت عذرپذیرفتنه‌بندی نبود چون قلمت قلعه‌گشای
27. ۲۷گر چو خورشید شود خصم تو گو شو که شوددست قهرت به گل حادثه خورشیداندای
28. ۲۸ور برآرد به مثل مار به افسون ز زمیناژدهای فلکی را چه غم از مارافسای
29. ۲۹تا جهان را نبود از حرکت آسایشدر جهان ساکن وز اندوه جهان می‌آسای
30. ۳۰مجلس لهو تو پر مشغله و هو یاهوخانهٔ خصم تو پر ولوله و ها یا های
31. ۳۱هست فرمانت روان بر همه اطراف جهاندر جهان هرچه مراد تو بود می‌فرمای