1. ۱ای رایت دولت ز تو بر چرخ رسیدهوی چشم وزارت چو تو دستور ندیده
2. ۲بر پایهٔ تو پای توهم نسپردهبر دامن تو دست معالی نرسیده
3. ۳با قدر تو اوج زحل از دست فتادهبا کلک تو تیر فلک انگشت گزیده
4. ۴در نظم جهان هرچه صریر قلمت گفتاز روی رضا گوش قضا جمله شنیده
5. ۵اعجاز تو در شرع وزارت نه به حدیستکز خلق بمانند یکی ناگرویده
6. ۶ای مردم آبی شده بی‌باس تو عمریدر دیدهٔ احرار جهان مردم دیده
7. ۷دی خانه فروش ستم آنرا که برانداختانصاف تو امروز به جانش بخریده
8. ۸از خنصر چپ عقد ایادیت گرفتهاطفال در آن عهد که ابهام مکیده
9. ۹آرام زمین بر در حزم تو نشستهتعجیل زمان در ره عزم تو دویده
10. ۱۰تخم غرض بخت تو بر خاره برستهمرغ عمل خصم تو از بیضه پریده
11. ۱۱بر خاک درت ملک گویی که از آرامطفلی است در آغوش رقیبی غنویده
12. ۱۲درکام جهان آب شد از تف ستم خشکجز آب حیات از سر کلکت نچکیده
13. ۱۳گردون که یکی خوشه چنش ماه نو آمدتا سنبله از خرمن اقبال تو چیده
14. ۱۴آنجا که گران گشت رکاب سخط تواز بوالعجبی فتنه عنان باز کشیده
15. ۱۵بی‌آب رخ طالع مه‌پرور تو ماهتا عهد تو چون ماهی بی‌آب طپیده
16. ۱۶پشتی شده در نیک و بد ابنای جهان راهر پشت که در صدر تو یک روز خمیده
17. ۱۷دندان خزان کند بر آن شاخ که بر وییکبار نسیمی ز رضای تو وزیده
18. ۱۸زنبور خزر فضلهٔ لطف تو سرشتهآهوی ختن کشتهٔ خلق تو چریده
19. ۱۹در عهد نفاذ تو ز پستان پلنگانآهو بره در خواب‌ستان شیر مکیده
20. ۲۰شیر فلک آن شیر سراپردهٔ دوراندر مرتبه با شیر بساطت نچخیده
21. ۲۱می‌بینم از این مرتبه خورشید فلک راچون شبپره در سایهٔ حفظ تو خزیده
22. ۲۲بدخواه تو چون کرم بریشم کفن خویشاز دوک زبان بر سرو بر پای تنیده
23. ۲۳بر چرخ ممالک ز شهاب قلم تستبر یکدگر افتاده دو صد دیو رمیده
24. ۲۴کورا که تب و لرزه‌اش از بیم تو داردیک چاشنی از شربت قهر تو چشیده
25. ۲۵غور تو نه بحریست کزو عبره توان کردگیرم که جهان پر شود از خیک دمیده
26. ۲۶تو در چمن دولت و در باغ وزارتچون ابر خرامیده و چون سرو چمیده
27. ۲۷دیروز به جای پدر و جد تو بودستمسعود علی آن دو ملک‌شان بگزیده
28. ۲۸امروز اگر نوبت ایشان به تو آمدنشگفت عطاییست سزاوار و سزیده
29. ۲۹تا تار شب و روز چنان نیست کز ایشانسهم رسن پیسه خورد مار گزیده
30. ۳۰خصم تو چو شب باد همه جای سیه‌رویوز حادثه چون صبح دوم جامه دریده
31. ۳۱رخسار چو آبی ز عنا گرد گرفتهدل در برش از نایبه چون نار کفیده
32. ۳۲هر ساعتش از غصه گلی تازه شکفتهوان غصه چو خارش همه در دیده خلیده