1. ۱ای سراپردهٔ سپید و سیاهای بلند آفتاب و والا ماه
2. ۲شعلهٔ صبح روزگار دو رنگدر زد آتش به آسمان دوتاه
3. ۳از افق برکشید شیر علمدر جهان اوفتاد شور سپاه
4. ۴هین که برکرد مرغ و ماهی راشغب از خوابگاه و خلوتگاه
5. ۵شد یکی را سبک عنان شتابدیگری را گران رکاب شناه
6. ۶ای بخار بحار کله ببندوی عروس بهار حله بخواه
7. ۷ای مرصع دوات و مصری کلکوی همایون بساط و میمون‌گاه
8. ۸روز عیدست و تهنیت شرطستعید را تهنیت کنند به گاه
9. ۹به ملاقات بزم صاحب عصربه زمین بوس صدر ثانی شاه
10. ۱۰ناصرالدین که نوک خامهٔ اوستچهره‌پرداز نصر دین اله
11. ۱۱طاهربن المظفر آنکه ظفرجز پی رایتش نداند راه
12. ۱۲آنکه در زیر سایهٔ عدلشطاعت کهربا ندارد کاه
13. ۱۳وانکه در جنب سایهٔ قدرشخواجهٔ اختران نجوید جاه
14. ۱۴وانکه او یونس است و گردون حوتوانکه او یوسف است و گیتی چاه
15. ۱۵رای او را مگر ملاقاتیخواست افتاد با فلک ناگاه
16. ۱۶اتفاقا به وجه گستاخیسوی او آفتاب کرد نگاه
17. ۱۷هرچه این می‌گشاد بند قباآن فرو می‌کشید پر کلاه
18. ۱۸ای غلامت به طبع بی‌اجباروی مطیعت به طوع بی‌اکراه
19. ۱۹هرچه در زیر دور چرخ کبودهرچه بر پشت جرم خاک سیاه
20. ۲۰قدرتت گشته در ازاء قدرحملهٔ شیر و حیلهٔ روباه
21. ۲۱دست عدلی دراز کردستیهم به پاداش و هم به بادافراه
22. ۲۲که نه بس روزگار می‌بایدای قضاه قهر روزگار پناه
23. ۲۳تا کنی از تصرفات زمیندست تاثیر آسمان کوتاه
24. ۲۴عدل دایم بود گواه دوامبر دوام تو عدل تست گواه
25. ۲۵فتنه در عهد حزم تو نزدستیک نفس خالی از دوکار آگاه
26. ۲۶دهر در دور دست تو نگذاشتهفت اقلیم را دو حاجت خواه
27. ۲۷دست تو فتح باب بارانیستکه برآرد ز شوره مهر گیاه
28. ۲۸ای خلایق به جمله جزو و توکلو آفرینش همه پیادهٔ تو شاه
29. ۲۹نه خدایی و داشتست خدایجاودانت از شریک و شبه نگاه
30. ۳۰شبهت از خواب و آب و آینه خاستورنه آزاد بودی از اشباه
31. ۳۱زین فراتر نمی‌توانم شدخاطرم تیره شد دماغ تباه
32. ۳۲عاجزم در ثنای تو عاجزآه اگر همچنین بمانم آه
33. ۳۳یک دلیری کنم قرینهٔ شرکنکنم لا اله الا الله
34. ۳۴تاکه ذکر گناه و طاعت هستسال و ماه اوفتاده در افواه
35. ۳۵از مقامات بندگی خدایهرچه جز طاعت تو باد گناه
36. ۳۶سوی تدبیر تو نوشته قضاگاه تقدیر عبده و فداه
37. ۳۷همتت ملک‌بخش و ملک‌ستاندولتت دوستکام و دشمن‌کاه
38. ۳۸یک نفس حاسدان بی‌نفستبرنیاورده جز که وا اسفاه