1. ۱از محاق قضا برون شد ماهوز عرای خطر برون شد شاه
2. ۲باز فراش عافیت طی کردبستری غم‌فزای و شادی‌کاه
3. ۳باز برداشت وهن ملت و ملکباز بفزود قدر مسند و گاه
4. ۴زینت ملک پادشاه جهانزین دین خدای عبدالله
5. ۵آنکه از دامن جلالت اوستدست تاثیر آسمان کوتاه
6. ۶وانکه در طول و عرض همت اوسترای سلطان اختران گمراه
7. ۷پیش پاسش قضا گشاده کمرپیش قدرش قدر نهاده کلاه
8. ۸باز بی حرز دولتش تیهوشیر بی‌طوق طاعتش روباه
9. ۹وانکه از چتر دولتش آموختعکس مهتاب شکل خرمن ماه
10. ۱۰عزمش از سر اختران منهیحزمش از راز روزگار آگاه
11. ۱۱آنکه از رای روشنش بگزاردنور خورشید وام سایهٔ چاه
12. ۱۲عرصهٔ همتش چو گنبد چرخیک جهان خیمه دارد و خرگاه
13. ۱۳ای ز رسم تو پر سمر اقوالوی ز شکر تو پر شکر افواه
14. ۱۴آسمانت زمین طارم قدروافتابت نگین خاتم جاه
15. ۱۵زین سپس در حمایت جاهتطاعت کهربا ندارد کاه
16. ۱۶حرمی شد حمایت تو چنانکباشد از آفتاب و سایه پناه
17. ۱۷ملک را ز آفتاب رای تو هستابدالدهر بامداد پگاه
18. ۱۸جز به درگاه عالی تو فلکننبشته است عبده و فداه
19. ۱۹جز به عین رضا نخواهد کرددیدهٔ روزگار در تو نگاه
20. ۲۰شد مطیع ترا زمانه مطیعشد سپاه ترا ستاره سپاه
21. ۲۱هست بر وقف‌نامهٔ شرفتنه سپهر و چهار طبع گواه
22. ۲۲خشم و خصم تو آتشست و حشیشمهر و کین تو طاعتست و گناه
23. ۲۳بر دماند ز شعلهٔ آتشفتح باب کف تو مهر گیاه
24. ۲۴کرده‌ای از دراز دستی جوداز جهان دست خواستن کوتاه
25. ۲۵در هنر خود چنین تواند بودبشری لا اله الا الله
26. ۲۶ای به تو زنده سنت پاداشوی ز تو تازه رسم باد افراه
27. ۲۷بنده زین سقطهٔ چو آتش تیزبر سر آتش است بی‌گه و گاه
28. ۲۸حاش لله چو روز سقطهٔ توشب گیتی نزاد روز سیاه
29. ۲۹شکر ایزد که باز روشن شدبه تو صدر وزیر و حضرت شاه
30. ۳۰نشد از سقطه قربتت ساقطبلکه بفزود بر یکی پنجاه
31. ۳۱تا کند اختلاف جنبش چرخنقش بی‌رنگ روزگار تباه
32. ۳۲هرکه نبود به روزگار تو شادروزگارش مباد نیکی خواه
33. ۳۳امر و نهیت روان چو حکم قضابر نشابور و مرو و بلخ و هراه