1. ۱آمد به سلامت بر من ترک من از راهپرداخته از جنگ و برآسوده ز بدخواه
2. ۲چون سرو سهی قامت و شایسته‌تر از سروچون ماه دو هفته رخ و بایسته‌تر از ماه
3. ۳سروست اگر گوی زند سرو به میدانماهست اگر چنگ زند ماه به خرگاه
4. ۴تا وقت سحرگه من و او در شب دوشینبی‌مشغله و بی‌غلبه یک دل و یکتاه
5. ۵در صحبت او به که بوی در شب و شبگیربا صورت او به که خوری می گه و بیگاه
6. ۶من باده همی خوردم و او چنگ همی زدمن شعر همی خواندم او ساخت همی راه
7. ۷تا روز همی گفت که چون بود به یک روزفتح ملک عادل ابوالفتح ملکشاه
8. ۸قیصرش همی باج فرستد به خزینهفغفور همی حمل فرستدش به درگاه
9. ۹ابناء زمین را به جز او نیست خداوندشاهان جهان را به جز او نیست شهشناه
10. ۱۰از طاعت او هست همه مرتبت و قدروز طلعت او هست همه منفعت و گاه
11. ۱۱راجع نشود مهر درخشان شده بر چرخنقصان نکند نقرهٔ صافی شده در گاه
12. ۱۲آن‌کس که همی کرد به گیتی طلب ملکوامد به مصاف اندر چون شیر دژ آگاه
13. ۱۳آگاه شد از پایگه خویش ولیکندر بند شهنشاه بد آنگه که شد آگاه
14. ۱۴برده ز سرش افسر و برهم زده لشکربرکنده سراپرده و غارت شده بنگاه
15. ۱۵با پنج پسر بسته مر او را و سپاهشچون کوه به جنگ آمده و پس شده چون کاه
16. ۱۶پیش همه‌شان محنت و نزد همه‌شان عمجفت همه‌شان حسرت و گفت همه‌شان آه
17. ۱۷چون کرد طمع در ملکی ملکت و تختشهمدید ز بند آهن وهم دید ز تن چاه
18. ۱۸بیگانه نکوخواه به از خویش بداندیشزین روی سخن کرد همی باید کوتاه
19. ۱۹ای چون پدر و جد، تو سپهدار و جهانگیروی چون پدر و جد، تو ولی‌دار و عدو کاه
20. ۲۰چندان که عدو بود ببستی به یکی روزچندان که جهانیست گشادی به یکی ماه
21. ۲۱تا باز شکاری نشود صید شکاریتا شیر دلاور نشود سخرهٔ روباه
22. ۲۲در بند تو زینگونه بماناد بداندیشاز بند بداندیش تو آزاد نکوخواه
23. ۲۳تو پشت ملوک عجم و پشت تو ایزدتو یار خداوند حق و یار تو الله