1. ۱ای از کمال حسن تو جزوی در آفتابخطت کشیده دائرهٔ شب بر آفتاب
2. ۲زلف چو مشک ناب ترا بنده مشک نابروی چو آفتاب ترا چاکر آفتاب
3. ۳آنجا که زلف تست همه یکسره شب استوانجا که روی تست همه یکسر آفتاب
4. ۴باغیست چهره تو که دارد ستاره‌بارسرویست قامت تو که دارد بر آفتاب
5. ۵بر ماه مشک داری و بر سرو بوستاندر لاله نوش داری و در عنبر آفتاب
6. ۶گر حور و آفتاب نهم نام تو رواستکاندر کنار حوری و اندر بر آفتاب
7. ۷از چهره آفتابی و از بوسه شکریبس لایق است با شکرت همبر آفتاب
8. ۸انگیختست حسن تو گل با مه تماموامیخته است لفظ تو با شکر آفتاب
9. ۹گر نایب سپهر نشد زلف تو چرادر حلقه ماه دارد و در چنبر آفتاب
10. ۱۰خالیست بر رخ تو بنامیزد آنچنانکخواهد همی به خوبی ازو زیور آفتاب
11. ۱۱گویی که نوک خامهٔ دستور پادشاهناگه ز مشک شب نقطی زد بر آفتاب
12. ۱۲مخدوم ملک‌پرور و صدر جهان که هستدر پیش بارگاهش خدمتگر آفتاب
13. ۱۳فرزانه مجد دولت و دین کز برای فخرداد ز رای روشن او رهبر آفتاب
14. ۱۴عالی ابوالمعالی بن احمد آنکه اوستاز مخبر آسمانی و از منظر آفتاب
15. ۱۵لشکرکشی که هستش لشکرگه آسمانفرمان‌دهی که هستش فرمانبر آفتاب
16. ۱۶بر طالع قویش دعاگوی مشتریبر طلعت شهیش ثناگستر آفتاب
17. ۱۷هر صبحدم بسوزد بهر بخور اومشک سیاه شب را در مجمر آفتاب
18. ۱۸کامل ز ذات اوست خردپرور آدمیقاهر ز جود اوست گهرپرور آفتاب
19. ۱۹بر منبری که خطبهٔ مدحش ادا کنندبوسد ز فخر پایهٔ آن منبر آفتاب
20. ۲۰زیبد زمانه را که کند بهر مدح اوخامه شهاب و نقش شب و دفتر آفتاب
21. ۲۱ای صاحبی که دایم بر آسمان ملکدارد ز رای روشن تو مفخر آفتاب
22. ۲۲ای از محل چنانکه زهر آفریده جانوی از شرف چنانکه زهر اختر آفتاب
23. ۲۳آنجا برد که رای تو باشد دل آسمانو آنجا نهد که پای تو باشد سر آفتاب
24. ۲۴از گرد موکب تو کشد سرمه حور عینوز ماه رایت تو کند افسر آفتاب
25. ۲۵نام شب از صحیفهٔ ایام بسترداز رای تو اجازت یابد گر آفتاب
26. ۲۶بر عزم آنکه ریزد خون عدوی توهر روز بامداد کشد خنجر آفتاب
27. ۲۷تا کیمیای خاک درت بر نیفکنددر صحن هیچ کان ننهد گوهر آفتاب
28. ۲۸سیمرغ صبح را ندهد مژدهٔ صباحتا نام تو نبندد بر شهپر آفتاب
29. ۲۹چون تیغ نصرت تو برآرد سر از نیامگویی همی برآید از خاور آفتاب
30. ۳۰با بندگانت پای ندارند سرکشانمیرد سپاه شب چو کشد لشکر آفتاب
31. ۳۱آنجا که رزم جویی و لشکرکشی به فتحدر بحر خون بتابد بی‌معبر آفتاب
32. ۳۲از تف و تاب خنجر مردان لشکرتدر سر کشد به شکل زنان چادر آفتاب
33. ۳۳ای آفتاب دولت عالیت بی‌زوالوی در ضمیر روشن تو مضمر آفتاب
34. ۳۴ای چاکری جاه ترا لایق آسمانوی بندگی رای ترا در خور آفتاب
35. ۳۵هر شعر آفتاب که نبود بر این نمطخصمی کند هر آینه در محشر آفتاب
36. ۳۶آیینه‌ای که جلوه‌گه روی تو بودمی‌زیبدش هر آینه خاکستر آفتاب
37. ۳۷نشگفت اگر نویسد این شعر انوریبر روی روزگار به آب زر آفتاب
38. ۳۸تا نوبهار سبز بود و آسمان کبودتا لاله سایه جوید و نیلوفر آفتاب
39. ۳۹سر سبز باد ناصحت از دور آسمانپژمرده لاله‌وار حسودت در آفتاب
40. ۴۰در جشن آسمان‌وش تو ریخته به نازساقی ماه روی تو در ساغر آفتاب