1. ۱ای ترا کرده خداوند خدای متعالداده جان و خرد و جاه و جوانی و جمال
2. ۲حق آنرا که زبر دست جهانی کردتکه مرا بیهده بی‌جرمی در پای ممال
3. ۳بکرم یک سخن بنده تامل فرمایپس براندیش و فروبین و بدان صورت حال
4. ۴هفته‌ای هست که در دست تجنیست اسیربه حدیثی که چو موی کف دستست محال
5. ۵آخر از بهر خدا این چه خیالست و گمانواخر از بهر خدا این چه جوابست و سؤال
6. ۶تو خداوند که بر من بودت منت جانتو خداوند که بر من بودت منت مال
7. ۷از من آید که به نقص تو زبان بگشایمیارب این خود بتوان گفت و درآید به خیال
8. ۸حاش لله نه مرا بلکه فلک را نبودبا سگ کوی تو این زهره و یارای مقال
9. ۹دشمنان خاک درین کار همی اندازندورنه من پاکم ازین، پاکتر از آب زلال
10. ۱۰گرچه فرمانت روانست به هرچ آن بکنیبا من عاجز مسکین چه سیاست چه نکال
11. ۱۱جهد آن کن که در این حادثه و درد گراندور باشی ز تهور که ندارند به فال
12. ۱۲بنده را نیست غم جان و جوانی و جهانغم آنست که بیهوده درافتی به وبال
13. ۱۳ور چنانست که خشنودی تو در آن هستکاندرین روز دو عمرم که مبیناد زوال
14. ۱۴کار را باش که کردم ز دل و سینهٔ پاکخون خود گرچه ندارد خطری بر تو حلال
15. ۱۵وعده‌ای می‌ننهم هین من و قتال و کنبمهلتی می‌ندهم هین من و جلاد و دوال
16. ۱۶مرگ از آن به که مرا از تو خجل باید بودنه گناهی و نه خوفی و نه قیلی و نه قال
17. ۱۷سخن بنده همین است و بر این نفزایدکه نیفزاید ازین بیهده الا که ملال
18. ۱۸تا که ایمد کمالست پس از هر نقصانبیم نقصانت مبادا ز فلک ای کل کمال
19. ۱۹به چنین جرم و تجنی که مرا افکندندای خداوند خدا را مفکن در اقوال