1. ۱ای سپاهت را ظفر لشکرکش و نصرت یزکنه یقین بر طول و عرض لشکرت واقف نه شک
2. ۲بسته گرد موکبت صد پرده بر روی سماککرده نعل مرکبت صد رخنه در پشت سمک
3. ۳هرکجا حزم تو ساکن موج فوجی از ملوکهرکجا عزم تو جنبان جوشی جیشی از ملک
4. ۴چون رکاب تو گران گردد عنان تو سبکروز هیجا ای سپاهت انجم و میدان فلک
5. ۵قابل تکبیر فتح از آسمان گوید که هینالقتال ای حیدر ثانی که النصرة معک
6. ۶شیر چرخ از بیم شیر رایتت افغان‌کنانکالامان ای فخر دین اینانج بلکا خاصبک
7. ۷چشمهٔ تیغ تو هم پر آب و هم پر آتش استچشمه‌ای دیدی میان آب و آتش مشترک
8. ۸جان و جاه خصم سوزان و گدازان روز و شبچون به آتش در حشیش و چون به آب اندر نمک
9. ۹فتنه را رایت نگون کن هین که اقرار قضاایمنی را تا قیامت کرد بر تیغ تو چک
10. ۱۰گر ترا یزدان بزرگی داد و راضی نیست خصمخصم را گو دفتر تقدیر باید کرد حک
11. ۱۱عالم و آدم نبودستند کاندر بدو کارزید از اهل درج شد عمرو از اهل درک
12. ۱۲ور به یزدان اقتدا کردست سلطان واجبستشاه والا برنهد چون حق نکو کردست دک
13. ۱۳حذ و قدر بندگان نیکو شناسد پادشاهخود تفاوت در عیار زر که داند جز محک
14. ۱۴پایهٔ قدرت نشان می‌خواست گردون از قضاگفت آنک زآفرینش پاره‌ای آنسوترک
15. ۱۵ملک بخشاینده در حرمان میمون خدمتتچون خلافت بی‌علی بودست و بی‌زهرا فدک
16. ۱۶آسمان از مجلست بفکندش از روی حسدتا ز ناکامی نفس در حلق او شد چون خسک
17. ۱۷او به تاراج قضا در چون غنیمت در مصافزو صبایع در جدل کان جز ولی آن عضو لک
18. ۱۸پای چون هیزم شکسته دل چو آتش بی‌قرارمانده در اطوارد و دودم چو ماهی در شبک
19. ۱۹دوستان با یک جگر پر خون که اینک قد مضیدشمنان با یک دهن پر خنده کانک قد هلک
20. ۲۰آسمان خود سال و مه با بنده این دستان کنددر دی اش با خیش دارد در تموزش با فنک
21. ۲۱شکر یزدان را که این یک دست بوسش داد دستتا کند خار سپهر از پای بیرون یک به یک
22. ۲۲تا نباشد همچو عنقا خاصه در عزلت غرابتا نباشد همچو شاهین خاصه در قدرت کرک
23. ۲۳جان خصم از تیر سیمرغ افکنت بر شاخ عمرباد لرزان در برش چون جان گنجشک از پفک
24. ۲۴ساختت از شاعران پر اخطل و فضل و جریرمجلست از ساقیان پر اخطی و رای و یمک