1. ۱موکب عالی دستور جهان آمد بازبه سعادت به مقر شرف و عزت و ناز
2. ۲جاودان در کنف خیر و سعادت باداموکبش تا به سعادت رود و آید باز
3. ۳صاحب و صدر زمین ناصر دین آنکه قضاکرد بر درگه عالیش در فتنه فراز
4. ۴بازگیرد پس از این رونق ملک محموددهر شوریده‌تر و تیره‌تر از زلف ایاز
5. ۵زاستین داد دگرباره کند دست برونفتنه در خواب دگرباره کند پای دراز
6. ۶شعلهٔ خوف و خطر باز نهد رخ به نشیبرایت امن و امان باز کشد سر به فراز
7. ۷گرگ با میش تعدی نکند در صحراتیهو از باز تحاشی نکند در پرواز
8. ۸چنگ در سر کشد از بیم سیاست چو کشفچه که در پنجهٔ شیر و چه که در مخلب باز
9. ۹داعی شر که همی نعره به عیوق کشدپس از این زهره ندارد که برآرد آواز
10. ۱۰دست با عهد تو کردست قضا در گردنگردن از مرتبه چندان که بخواهی به فراز
11. ۱۱ای شده دست ممالک ز ایادی تو پروی شده چشم معالی به بزرگی تو باز
12. ۱۲دامن جاه ترا جیب فلک برده سجودقبلهٔ حکم ترا حاکم قضا برده نماز
13. ۱۳ببرد باس تو از روی اجل گونه و رنگبدرد وهم تو بر کتم عدم پردهٔ راز
14. ۱۴سد حزم تو اگر گرد زمانه بکشندمرگ سرگشته و حیران جهان گردد باز
15. ۱۵از رسوم تو خرد ساخته پیرایهٔ ملکوز نوال تو جهان یافته سرمایه و ساز
16. ۱۶پایهٔ قدر تو جاییست که از حضرت اوچرخ را عقل برون کرد ز در دست‌انداز
17. ۱۷با کف پای تو در خاک وقار آید چرخبا کف دست تو در جود و سخا آید آز
18. ۱۸با چنین دست مرا دست برون کن پس از اینکز قناعت نکند دست برون پیش نیاز
19. ۱۹هرکرا دست تو برداشت بیفزودش عزجز که دینار که در عمر نکردیش اعزاز
20. ۲۰در کفت نامده از بیم مذلت بجهدهمچو از بیم قطیعت بجهد از سر گاز
21. ۲۱فلکی نه چه فلک باش که این یک سخنمطنز را ماند و من بنده نباشم طناز
22. ۲۲زحل نحس نداری تو و مریخ سفیهماه نمام نداری تو و مهر غماز
23. ۲۳عرض تو هست همه مغز چو تجویف دماغجرم او باز همه پوست چو ترکیب پیاز
24. ۲۴ای ز لطف تو نسیمی به زمین تاتاروی ز قهر تو نشانی به هوای اهواز
25. ۲۵حاسدت با تو اگر نرد عداوت بازدآب دندان‌تر ازو کس نتوان یافت به باز
26. ۲۶اجلش در ندب اول گوید برخیزدست خون باخته شد جای به یاران پرداز
27. ۲۷عقل عاجز شود از مدح تو با قوت خودگرچه اندر همه کاری بنماید اعجاز
28. ۲۸نیز من قاصرم از مدح تو در بیتی چندعذر تقصیر بگفتم به طریق ایجاز
29. ۲۹یارب آنشب چه شبی بود که در حضرت تومنهی حزم حدیث حرکت کرد آغاز
30. ۳۰جان ما تیره‌تر از طرهٔ خوبان ختندل ما تنگتر از دیدهٔ ترکان طراز
31. ۳۱عقد ابروی قضا از پی تسکین شغبگشته با عقدهٔ گردون به سیاست انباز
32. ۳۲چون رکاب تو گران گشت و عنان تو سبکشد سبک دل ز پیش عالمی از گرم و گداز
33. ۳۳حفظ یزدان ز یمین تو همی کرد انهیفتح گردون ز یسار تو همی کرد آواز
34. ۳۴این همی گفت که من بر اثرم گرم مرانوان همی گفت که من بر عقبم تیز متاز
35. ۳۵اینت اقبال که باز آمدی اندر اقبالتا جهانی ز تو افتاده در اقبال و نواز
36. ۳۶تا به هر نوع که باشد نبود روز چو شبتا به هر وجه که باشد نبود حق چو مجاز
37. ۳۷در جهان گرچه مجازست شب و روزت بادهمچو تقدیر بحق بر همه کس حکم و جواز
38. ۳۸تا ابد نایهٔ عمر تو مقید به دواموز ازل جامهٔ جاه تو مزین به طراز
39. ۳۹ساحت عز ترا نیست کناری بخرامعرصهٔ عمر ترا نیست کرانی بگراز