1. ۱چون وقت صبح چشم جهان سیر شد ز خواببگسسته شد ز خیمهٔ مشکین شب طناب
2. ۲بنمود روی صورت صبح از کران شبچون جوی سیم بر طرف نیلگون‌سراب
3. ۳جستم ز جای خواب و نشستم به خانه دریک سینه پر ز آتش و یک دیده پر ز آب
4. ۴باشد که بینم از رخ نسرین او نشانباشد که یابم از لب نوشین او جواب
5. ۵کاغذ به دست کردم و برداشتم قلموآلوده کرد نوک قلم را به مشک ناب
6. ۶اول دعا بگفتم بر حسب حال خویشگفتم هزار فصل و نماندم به هیچ باب
7. ۷گه عذر و گه ملامت و گه ناز و گه نیازگه صلح و گه شفاعت و گه جنگ و گه عتاب
8. ۸کای نوش جان‌فزای تو چون نعمت حیاتوی وصل دلربای تو چون دولت شباب
9. ۹در خانهٔ فراق تنم را مکن اسیربر آتش شکیب دلم را مکن کباب
10. ۱۰باد است بر لب من و آب است در دو چشماز باد با نفیرم و از آب در عذاب
11. ۱۱هر صبحدم که موج زند خون دل مراسینه هزار شعبه برآرد ز تف و تاب
12. ۱۲چرخ بلند را دهم از تاب سینه تفکف خضیب را کنم از خون دل خضاب
13. ۱۳گر هیچ‌گونه از دلم آگه شوی یقینداری مرا مصیب در این نوحهٔ مصاب
14. ۱۴بودم در این حدیث که ناگاه در بزددلدار ماه‌روی من آن رشک آفتاب
15. ۱۵در غمزهای نرگس او بی‌شمار سحردر شاخهای سنبل او بی‌قیاس تاب
16. ۱۶چون والهان ز جای بجستم دوید پیشبگرفتمش کنار و برانداختم نقاب
17. ۱۷آوردمش به جای و نشاند و نشست پیشبر دست بوسه دادم و بر روی زد گلاب
18. ۱۸طیره همی‌شدم که چنین میهمان مراکاو را به عمر خویش ندیدم شبی به خواب
19. ۱۹چندان درنگ نه که کنم خدمتی به شرطچندان یسار نه که کنم پارهٔ جلاب
20. ۲۰می‌خواستم ز دلبر خود عذر در خلاوز آب دیده کرد زمین گرد او خلاب
21. ۲۱القصه بعد از آنکه بپرسید مر مراگفتا چه حاجت است بگویم بود صواب
22. ۲۲گفتم بگوی گفت من از گفتهای خویشآورده‌ام چو زادهٔ طبع تو سحر ناب
23. ۲۳تا بی‌ملالت این را فردا ادا کنیاندر حریم مجلس دستور کامیاب
24. ۲۴آخر نهاد پیش من آن کاغذ مدیحبنوشته خط چند به از لؤلؤ خوشاب
25. ۲۵کای کرده بخت رای تو را هادی‌الرشادوی گفته چرخ جود تو را مالک‌الرقاب
26. ۲۶از عدل کامل تو بود ملک را نصیبوز بخت شامل تو بود بخت را نصاب
27. ۲۷شد نیستی چو صورت عنقا نهان از آنکگفت تو کرده قاعدهٔ نیستی خراب
28. ۲۸گر یک بخار بحر کفت بر هوا رودتا روز حشر ژالهٔ زرین دهد سحاب
29. ۲۹بوسند اختران فلک مر تو را عنانگیرند سروران زمان مر تو را رکاب
30. ۳۰افلاک را زمانهٔ اقبال تو نصیبواشراف را ستانهٔ والای تو مآب
31. ۳۱اندر حریم حرمت تو دیده چشم خلقایمن گرفته فوج غنم مرتع ذئاب
32. ۳۲تا بر بساط مرکز خاکی ز روی طبعزردی ز زعفران نشود سبزی از سداب
33. ۳۳بادا جهان حضرت تو مرجع حیاتبگرفته حادثه ز جناب تو اجتناب