1. ۱بیافرید خداوند آسمان و زمیندو آفتاب که هر دو منورند به دین
2. ۲یک آفتاب دُرفشان شده ز روی سپهریک آفتاب فروزان شده ز روی زمین
3. ۳همی فزاید از آن آفتاب قُوّت طبعهمی فزاید ازین آفتاب قُوّت دین
4. ۴مغان به طاعت آن بر زمین نهاده رخانشهان به خدمت این بر زمین نهاده جبین
5. ۵سپهر و جملهٔ سیّارگان مُسَخّر آنزمین و جملهٔ شاهنشهان مُسَخّر این
6. ۶نظامِ عالم از این آفتاب بیشترستکه جای خویش همه ساله تخت دارد و زین
7. ۷خدایگانی کز رأی و همت و نظرشعزیز شد قلم و تیغ و تاج و تخت و نگین
8. ۸گرفت ملک زآیین و رسم او رونقکه هست خسرو فرخنده‌رسم و خوب‌آیین
9. ۹اگر به جهد بکوشند اختران فلکبه صد هزار قِرانَش‌ْ نیاورند قرین
10. ۱۰وگر شمارکنند آنچه کرد در یک سالفَذلِکش نتوان یافت از شُهور و سنین
11. ۱۱شهان رسند به مقصود در کمین و مصافرسید شاه به مقصود بی‌مصاف و کمین
12. ۱۲ز بهر ایمنی روزگار و راحت خلقگمان خویش به اقبال خویش کرد یقین
13. ۱۳حسود بیهده کردار پیش او از بیمچنان نمود که روباه پیش شیر عرین
14. ۱۴مخالفان را اقبال او و دولت اوچنان گرفت که گیرد تَذَروْ را شاهین
15. ۱۵کشید باز همین وقت لشکری سوی شامبتوخت از دل اعدا به تیغ بران‌کین
16. ۱۶شهی است اوکه به یک سال در دو فتح‌ کندبه‌ حدَ شام چنان و به حدَ بلخ چنین
17. ۱۷خدایگانا هستی نشسته بر در بلخرسیده صاعقهٔ تیغ تو به روم و به چین
18. ۱۸سریر تو چو سپهرست و مرکب تو چو بادگهی سپهر نشینی و گاه بادنشین
19. ۱۹تویی که عدل تو رضوان شدست در عالمشکفت عالم ازو سربه‌سر چو خلد برین
20. ۲۰تویی‌که تیغ و کف تو خبر دهند همیزصورت مَلَک‌الْموت و جبرئیل امین
21. ۲۱تو شاه باز پسینی درین جهان ملکاچنانکه بود محمد رسول باز پسین
22. ۲۲همیشه تاکه ز تشرین صبا کند نیسانهمیشه تاکه ز نیْسان خزان ‌کند تِشْرین
23. ۲۳دل تو شاد همی باد و دولت تو بلندزبخت نیک تورا دانش و هنر تلقین
24. ۲۴رعایت تو و عدل تو و عنایت توبه دین و دنیا پیوسته تا به یوم‌الدین
25. ۲۵تو بر مراد دل خویش جام باده به دستزخلق بر تو دعا وَزْ فرشتگان آمین