1. ۱از مشک اگر ندیدی بر پرنیان علموز قیر اگر ندیدی بر ارغوان رقم
2. ۲بر پرنیان ز مشک علم دارد آن نگاربر ارغوان ز قیر رقم دارد آن صنم
3. ۳زلف سیاه بر رخ او هست سایبانبر طرف نور طرفه بود سایبان ظُلَم
4. ۴با روی او بهشت به دنیا شد آشکاروز شرم روی او ز جهان شد نهان ارم
5. ۵رویبثن همی نهفته نباید زجشم منگر تازه و شکفته شود گلستان ز نم
6. ۶از چفتگی چو چنگ شدم در فراق اواز ناله همچو زیر شدم از فغان چو بم
7. ۷در وصل او کنم جگر گرم را علاجگر یابم از لبش شکر و ناردان به هم
8. ۸بینند روز وصل چو رخ بر رخم نهدبر شَنبَلید لاله و بر زَعفران بقم
9. ۹ای دلبری که قد تو چون تیر راست استوز عشق توست قامت من چون‌ کمان به خم
10. ۱۰بر من ستم مکن‌ که به انصاف و عدل خویشبرداشته‌ است شاه جهان از جهان ستم
11. ۱۱سنجر خدایگان جهان کز فتوح اوگشته است پر عجایب و پر داستان عجم
12. ۱۲شاهی که دارد او چو فریدون و سام یلصد تاجدار بنده و صد پهلوان خدم
13. ۱۳از خیلِ چاکران و غلامانِ خاص اوستدر قندهار لشکر و در قیروان‌ حشم
14. ۱۴سدّی است در زمانه و سعدی است در جهاناندر یمین حسامش و اندر بنان قلم
15. ۱۵بر بام قصر او ز بلندی عجب مدارگر بر سر ستاره نهد پاسبان قدم
16. ۱۶گرگ است دهر و ما غَنَم و عدل او شباناز گرگ بی‌گزند بود با شبان غنم
17. ۱۷از اوزْگَند تا فَرَبْ از دست اوست خانوز جود اوست خان را در خانمان نِعَم
18. ۱۸شدکارا‌های خُردا به اقبال او بزرگچون‌ گفت در مصالح احوال خان نَعَم
19. ۱۹باطل زحق جدا شد وکَژّی زراستیچون‌ گشت حکم قاطع او در میان حکم
20. ۲۰یک چند کرد بر لب جیحون شکار شیرپرداخت شاهوار ز شیر ژیان اَجَم
21. ۲۱گر بر شکار پیل شدی عزم او درستبودی ز بلخ تا به در مولتان خیم
22. ۲۲تیغش نهنگ‌وار کشیدی به جای پیلچیپال را ز بیشهٔ هندوستان به دم
23. ۲۳ای‌ گشته داستان تو تاریخ ملک و دینگشته به داستان تو همداستان امم
24. ۲۴چون همت بزرگ تو هرگز نداشتندکیخسرو و سکندر و نوشیروان همم
25. ۲۵گاه هنر نبود ملوک‌ گذشته راچون شِیمَتِ حمید تو در باستانِ شیَم
26. ۲۶مشتاق شد به سیرت و رسم تو روزگارچون مملکت رسید ز الب‌ارسلان به عم
27. ۲۷بهروزی تو کرد و به پیروزی تو خوردگردون پیر قسمت و بخت جوان قَسَم
28. ۲۸عدل تو برگرفت ز بلغار تا عَدَن‌از قافله عوارض و از کاروان رقم
29. ۲۹واندر ولایت تو ز تاثیر عدلِ تودینار گشت در کف بازارگان دِرَم
30. ۳۰درویش را کف تو توانگر کند همیکز جودداری آن کف گوهرفشان چویم
31. ۳۱بر دوستان درم کرم تو کند نثارچون ابر نوبهاری بر بوستان دیم
32. ۳۲سَم با محبت تو شود در گلو چو نوشنوش از عداوت تو شود در دهان چو سَم
33. ۳۳هر چیز راکه آن به کم ارزد بها بودارزد همی مخالف تو رایگان به کم
34. ۳۴بر خاک رزمگاه تو هر کس که بگذردیابد خبر ز ناله و بیند نشان ز دم
35. ۳۵قومی که از هوای تو برتافتند سرکشته شدند سر به‌ سر اندر هَوان به غم
36. ۳۶ازکشتگان هنوز طیور و سِباع راپر گوشت است ژاغر و پر استخوان شکم
37. ۳۷ای خسروی که با کف رادِ تو گاه مَدحهرگز نشد ندیم دل مدح خوان نَدَم
38. ۳۸بی‌آفرین و شکر تو هرگز به نظم و نثرمرد حکیم را نرود بر زبان حکم
39. ۳۹چون بنده در پرستش تو دل چو تیر داشتاز زخم تیر تو نرسیدش به جان الم
40. ۴۰گر بنده را سعادت تو درنیافتیگشتی وجود بنده هم اندر زمان عدم
41. ۴۱فَرِّ تو دفع کرد و قبول تو سَهل‌ کرداز مستمند محنت و بر ناتوان سِقَم
42. ۴۲خواند همی ملک ملک مهربان تو رانشگفت اگر کند ملک مهربان کرم
43. ۴۳تا باغ را بود به مه فرودین شبابتا راغ را بود به مه مهرگان هَرَم
44. ۴۴جای نشاط باد بساطت چنانکه هستدارالسلام جنت و دارالامان حرم
45. ۴۵تو مقبل و مظفر و منصور و سرفرازبر تخت پادشاهی تا جاودان چو جم
46. ۴۶وز بخت نیکخواه تو و بدسگال توچون اردشیر خرّم و چون اردوان دژم
47. ۴۷بر دودمان خصم تو مریخ تاختهکیوان پیر توخته زان دودمان نِقَم
48. ۴۸بوسیده بخت پایهٔ تخت تو بر زمیناقبال تو فراخته بر آسمان علم