1. ۱ز عقدهٔ ذَنب آخر برست شمس عجمز دهشت خطر غم بجست شیر اجم
2. ۲فلک زپای سعادت گشاد بند بلاقضا ز دامن دولت گسست دست ستم
3. ۳دو چشم امت سرگشته روشنایی یافتبه روی یوسف‌ گم‌گشته در میان ظلم
4. ۴خدای کرد به خاتم دل سلیمان شادجهان نمود به دیوان چو حلقهٔ خاتم
5. ۵نجات یافت محمد ز امتحان قضاکه مُمْتَحَنْ نسزد سید بنی آدم
6. ۶جمال دولت باز آمد و زمانه نخواستکه بی‌جمال بود دولت شه عالم
7. ۷برآمد از یم بیداد موجهای بلندفتاد کشتی اقبال در میانهٔ یم
8. ۸دعای خلق کشیدش به ساحل و نگذاشتکه خصم اوکشد او را نهنگ‌وار به‌دم
9. ۹ز دین بی‌ علل و سرّ بی‌ نفاق رسیدبه راحت از پی رنج و به شادی از پی غم
10. ۱۰چو انبیای مقدس بر این نجات ببافتبه عالم ملکوت اندرون کشید علم
11. ۱۱گشاده‌دست ضمیرش عجب دری مشکلسپرده پای مرادش عجب رهی مبهم
12. ۱۲بلی چنین بود آن‌کس‌ که رهبرش باشدزآسمان ربوبیت آفتاب کرم
13. ۱۳اگر ز نصرت غزنین به خانه باز رسیدشگفت بود و عجب داشتند اهل عجم
14. ۱۴کنون‌ که باز رسید از همه شگفت‌ترستکه بود با مَلَک‌الْموت چند گاه به هم
15. ۱۵ایا شمرده تو پنجاه سال در حشمتکفات را زعبید وکرام را زخدم
16. ۱۶به حشمتی که تو داری و همتی که توراستستاره زیبد با مشتری به زیر قدم
17. ۱۷زمانه را سه ا‌غَرَض‌ا بود در زمانهٔ توکه زیر هر غرضی نکته‌ای بود مُدغَم
18. ۱۸یکی‌ که تا تو بدانی ضمیر دشمن و دوستکه چیست در دل هر کس ز راستی و ز خم
19. ۱۹دگرکه تا بشناسند اهل نیشابورکه هست شربت هجر تو ضربتی محکم
20. ۲۰سوم که تا ز کفایت مُحاسبانِ قضابه شصت سال حساب تو برکشند رقم
21. ۲۱بر آن صفت که تویی واجب است بر همه‌کستورا بشیر بشر خواندن و امام امم
22. ۲۲خدای را به سوی تو عنایت است مگرکز آن عنایت آگه نی‌اند لوح و قلم
23. ۲۳که را خدای جهان برکشد حشم به چه‌ کارتو محتشم به خدایی نه محتشم به‌حشم
24. ۲۴بلند بختا دولت خدای داد تورانه خاص داد و نه عام و نه خال داد و نه عم
25. ۲۵گر از محل نِعَم جاه تو نماند به‌جایمحل جاه تو عالی است از محل نعم
26. ۲۶به‌جان عزیز بود تن به خواسته نبودچو جان به جای بود خواسته نباشد کم
27. ۲۷تو مهتر بسزایی و کهتران بودندز حسرت تو نژند و ز فرقت تو دژم
28. ۲۸به یک دو روز کز ایشان عنایت تو کم استبه جان ایشان پیوسته شد غبار الم
29. ۲۹چو آمد آن ستم و فتنه از عدم به وجودوجود خویش ندانست هیچکس ز عدم
30. ۳۰در اوفتاد بدان سان سپاه جور و فسادچو گرگ گرسنه کاندر فتد میان غنم
31. ۳۱به‌روز غارت و تاراج کردشان مأمورمُلَبّسان به عوارض موکلان به قسم
32. ۳۲درم بداده و دینار و در تأسف توز چهره ساخته دینار و از دو دیده درم
33. ۳۳اگر دل همگان بد به‌داغ هجر تو ریشبس است وصل تو دلهای ریش را مرهم
34. ۳۴مبشرست لقای تو دوستان تورابه انقطاع هموم و به ارتفاع هُمم
35. ۳۵تو آمدی و به تو جان رفته باز آمدگمان بریم‌ که هستی تو عیسی مریم
36. ۳۶همیشه تا ادبا از ادب زنند مثلهمیشه تا حکما از حکم‌ کنند حکم
37. ۳۷مباد بی‌‌نُکَتِ وصلِ تو فصولِ ادبمباد بی‌صفت شکر تو اصول حکم
38. ۳۸ستاره همچو سپه باد و دولت تو امیرزمانه همچو شمن باد و درگه تو صنم
39. ۳۹کسی‌که بود به آویزش تو ساخته دلکنون ز حقد نجات تو باد سوخته دم
40. ۴۰به صد قِران شده اولاد تو قرین طرببه یک زمان شده حساد تو ندیم ندم