1. ۱گل و مَه است همانا شکفته عارض یارکه ‌گونهٔ ‌گل و نور مهش بود هموار
2. ۲مَه است بسته ز سنبل در او هزار گرهگل است‌ کرده ز عنبر بر او هزار نگار
3. ۳بدیع نیست که از خط فزود خوبی دوستشگفت نیست‌ که از خط شکفت عارض‌ یار
4. ۴مه آنگهی بدرخشد که اندر آید شبگل آن زمان به درآید که سر برآرد خار
5. ۵به برگ نسرین زنجیر برنهاد از قیربه ‌گِرد پروین پرگار بر نهاد از قار
6. ۶تنم چو حلقهٔ زنجیر کرد آن زنجیردلم چو نقطهٔ پرگار کرد آن پرگار
7. ۷ز بهر تافتن و بافتن دلم بفریفتبه زلف مشک‌فشان و به جَعد غالیه بار
8. ۸بتافتم سر زلفش ببافتم جعدشز مشک و غالیه پر کردم آستین و کنار
9. ۹مخالف لب او هست چشم من ز چه رولبش بخندد چون چشم من بگرید زار
10. ۱۰لبش چو دانهٔ نارست و هست در دل منفروخته ز غم او هزار شعلهٔ نار
11. ۱۱من آن دلی چه کنم کاندرو بیفروزدهزار شعلهٔ نار از غم دو دانهٔ نار
12. ۱۲اگرچه وسوسه بر دل ز عشق دارم صعبدلم ز وسوسهٔ عشق کی خورد تیمار
13. ۱۳چگونه راه برد وسوسه به سوی دلیکه حِرز خویش کند مدح سَیّدالابرار
14. ۱۴عماد دین شرف‌الملک کز شمایل اوهمی فروزد دین محمد مختار
15. ۱۵سر سعادت ابوسعد کز کفایت اوهمی فزاید ملک شه ملوک شکار
16. ۱۶همیشه مایهٔ تایید نور دولت اوستچنانکه نور دو دیده است مایهٔ دیدار
17. ۱۷چه باک دولت او را ز حادثات زمینکه آفتابش بُرج است و آسمانش حصار
18. ۱۸شریف‌ گشت بدو دین و دشمن دین دونعزیز گشت بدو حق و دشمنِ حق خوار
19. ۱۹به یک اشارت و یک لفظ او شود آسانهر آنچه دهر بر آزادگان کند دشوار
20. ۲۰ز مهتران و بزرگان که ما شنیدستیمچنانکه بود به ترتیب سیرت و کردار
21. ۲۱گر آن گروه در این روزگار زنده شوندبه عجز خویشتن و قدر او دهند اقرار
22. ۲۲هرآنگهی ‌که ز خشم و ز عفو سازد شغلهرآنگهی که ز مهر و ز کین‌ گذارد کار
23. ۲۳از او درستْ شکسته شود شکستهْ درستوز او سوا‌رْ پیاده شود پیاد‌هْ سوار
24. ۲۴خرد ندارد جز رای پاک او میزانهنر ندارد جز رسم خوب او معیار
25. ۲۵ز راستی و درستی که هست در قلمشزبان عقل شدست و زبانهٔ طیار
26. ۲۶به ابر ماند و او را ز گوهرست سرشکبه بحر ماند و او را ز عنبرست بخار
27. ۲۷به مار ماند از آن فعل او به دشمن و دوستهمی نصیب شود زهر مار و مهرهٔ مار
28. ۲۸دو شاخ او سبب دار و منبرست که هستاز آن ولی را منبر وزین عدو را دار
29. ۲۹اگرچه بی‌خبر است او ز رفتن شب و روزعجایب آرد بر روزِ روشن از شب تار
30. ۳۰به‌سان مرغی زرّین که بر صحیفهٔ سیمکجا کند حرکت قار بارد از منقار
31. ۳۱چو برکشی دلش از بر نوادر آرد برچو کم‌کنی سرش از تن جواهر آرد بار
32. ۳۲به قدر هست بلند و به فعل هست درستاگرچه هست به قد کوته و به رخ بیمار
33. ۳۳همیشه‌ گنج بدو فربه است و ملک قویاگرچه هست دل او ضعیف و شخص نزار
34. ۳۴به دست سید آزادگان چو سیر کندبود متابع او سیر کوکب سیار
35. ۳۵ایابزرگ جوادی که از بزرگی توستبه شرق و غرب فروزنده گونه‌گون آثار
36. ۳۶عجب مدار که امروز تو بِه است ز دیعجب مدار که امسال تو بِه است ز پار
37. ۳۷که کردگار ازل در جهان چنین کردستشمار مدت عمر تو تا به روز شمار
38. ۳۸به یُمن و یُسر کند هر که خدمت تو کندکه یمن و یسر تو را هست در یمین و یسار
39. ۳۹مدار چرخ کجا عزم توست هست سکونسکون خاک کجا حزم توست هست مدار
40. ۴۰ستاره‌ای که مراد تو را طلب نکندستارگان دگر زو برآورند دمار
41. ۴۱مخالفی که به پیکار تو میان بنددمیان جان و تنش روز و شب بود پیکار
42. ۴۲بزرگ بار خدایا همیشه همت توستبرآورندهٔ فخر و فرو برندهٔ عار
43. ۴۳چنانکه جود تو همواره حق‌گزار من استدل و زبان من از جود توست مدح‌گزار
44. ۴۴اگرچه خاطر و بازار تیز دارم منوزین دو چیز مرا هست حشمت و مقدار
45. ۴۵ستایش تو همی تیز داردم خاطرپرستش تو همی گرم داردم بازار
46. ۴۶صدف شدست مرا طبعْ در ستایش توهمی کنم ز صدف دُرِّ شاهوار نثار
47. ۴۷ز شاعران منم اندر جوار خدمت توعزیز دار مرا اندر این خجسته جوار
48. ۴۸چو پشت و گردن من زیر بار منت توستروا مدار که بِروی ز قرض دارم بار
49. ۴۹قریب ششصد دینار قرض بود مراگزاردم به تحمّل چهارصد دینار
50. ۵۰دویست دینار اکنون بماند و از غم و رنجنماندست مرا ذره‌ای شکیب و قرار
51. ۵۱بدین قدر چو همی کار من تمام شودسخن چه بایدگفتن ز پانصد و ز هزار
52. ۵۲چه گویم از غرض شاعری که عادت اوستبه هر دری شدن و شعر خواندنی که میار
53. ۵۳مرا ز خاص تو و خاصگان مجلس توغرض برآید و این خوب‌تر بود بسیار
54. ۵۴گر این قدر بنگاری ز کلک وافی خویشنگار کلک تو کار مرا کند چو نگار
55. ۵۵وگر تمام کند شغل من به دایره‌ایکشم ز فخر علم بر سپهر دایره‌وار
56. ۵۶همیشه تا که ز دُور سپهر و سیر نجومبود طبایع دهر و فصول سال چهار
57. ۵۷خدای دادت عمر دراز و بخت بلندز عمر باش به کام و زب خت برخوردار
58. ۵۸تو باش مهتر و بهتر ز جمع آدمیانچو از طبایع آتش چو از فصول بهار
59. ۵۹صلاح خلق جهانی تو از جهان مگذرهزار جشن چو نوروز و مهرگان بگذار