1. ۱ماه تابان دیده‌ای تابان ز سرو جانورگر ندیدستی بدان زیبا نگار اندر نگر
2. ۲تا رخ و بالای او معلوم گرداند توراکاسمان را ماه‌ گویای است و سرو جانور
3. ۳بینی آن رخ‌ کز نگار و رنگ او بی‌قدر شدصنعت بافندهٔ دیبای روم و شوشتر
4. ۴بینی آن بالا که تا او را بلندی داد چرخپست شد سرو سهی در کشمر و در غاتفر
5. ۵هست زیباتر ز دولت هست شیرین‌تر ز عمرعشق آن زیبا نگار و وصل آن شیرین پسر
6. ۶عارض او رنگ آتش دارد و دل رنگ دودکس نبیند در جهان زین دود و آتش طرفه‌تر
7. ۷دود باشد بر زبر همواره و آتش زیر دوداز چه‌ معنی دود او زیرست‌ و آتش برزبر
8. ۸از مژده خون جگر بارند و خون دل خورندعشقبازانی که باشد یارشان بیدادگر
9. ۹یار من گر داد من دادست کار من چراستخوردن خون دل و باریدن خون جگر
10. ۱۰از لب چون شکر او بوی مشک آید همیهر زمان‌گویی به عمدا مشک مالد برشکر
11. ۱۱آن همی خواهد که بر مشک و شکر هر ساعتیشکر و مدح نایب دستور را باشد گذر
12. ۱۲سید دنیا معین‌الملک فخر روزگارناصح دولت‌ مشیر خسرو پیروز گر
13. ۱۳نامدار و خوب کرداری که نام و کنیتشنام شیر ایزدست و کنیت خیرالبشر
14. ۱۴خانهٔ‌ تایید او را پاسبان آمد قضاقلعهٔ اقبال او را کوتوال آمد قدر
15. ۱۵مهر او شاخ است‌ کاو را جز غنیمت نیست بارکین او تخم است‌ کاو را جز هزیمت نیست بر
16. ۱۶د‌ر پناه او اگر گنجشک سازد آشیانگیرد از اقبال او سیمرغ را در زیر پر
17. ۱۷در حجر آهن ز بهر کلک او آمد پدیدوز صریر کلک او آتش نهان شد در حجر
18. ۱۸سرد باشد در سقر انفاس بدخواهان اوزمهریر سرد از آن انفاس خیزد در سقر
19. ۱۹بر حذر خندد قضا چون بود خواهد بودنیعزم او را من قضا خوانم‌که خندد برحذر
20. ۲۰ای چو آتش در عناصر همت‌ تو در هُمَموی چو لؤلؤ در جواهر سیرت تو در سیر
21. ۲۱کنیت و نام و خطاب تو در آغاز مدیحهست واجب همچو بسم‌الله در آغاز سور
22. ۲۲آن بزرگانی‌ که بگذشتند نا دیده تو راشدکنون ارواح ایشان آرزومند صور
23. ۲۳هر هنر کز گاه آدم تاکنون یزدان پاکدر بشر بِسرشت‌ در شخص تو بینم آن‌ هنر
24. ۲۴قادر یزدان که اندر یک بشر موجود کردهر هنرکاندر وجود آمد ز نسل بوالبشر
25. ۲۵آن‌که بنماید به قدرت هر چه خواهد در جهانگرهمه چیزی نماید چون‌توننماید دگر
26. ۲۶هرکجا درجی بیارایی به خط دست خویشقیمت آن دَرج افزون باشد از دُرج‌گهر
27. ۲۷زیر هر لفظی ز الفاظ تو شاه و خواجه رامدغم و مضمر بشارتهای فتح است و ظفر
28. ۲۸خواجه اعزاز تو از جد و پدر آموخته استآن‌ کند آخر پسر کاموزد از جد و پدر
29. ۲۹مهتراگر از فراق تو دهانم هست خشکشکر یزدان را که از شکرت دهانم هست تر
30. ۳۰ماندم اندر دست هجران مدتی بی‌هال و هوشبودم اندر بند حرمان چندگه بی‌خواب و خور
31. ۳۱روزگار من همه شب بود بی‌دیدار تومنت ‌ایزد را که آن شب را پدید آمد سحر
32. ۳۲تا ز هفت اختر بود نام دو اختر بر سپهردر عجم خورشید و ماه و درعرب شمس و قمر
33. ۳۳باد بر ملک عجم تابان و بر دین عرباز سپهر احتشام و دولت تو ماه و خور