1. ۱هرکس ‌که دید چهرهٔ آن ترک سیمبراز گُلسِتان باغ نخواهد گلی ببر
2. ۲زیراکه هست چهرهٔ او چون‌گلی بدیعاندر لطافت از همه گلها بدیع‌تر
3. ۳چون‌ گل شود شکفته روزی بپژمردوین‌گل علی‌الدوام بود آبدار و تر
4. ۴گل را کنند با شکر آمیخته به قندوین ‌گل ز طبع خویشتن آرد همی شکر
5. ۵گل را کنند خوار و برو برنهند پایوین ‌گل بود همیشه گرامی چو چشم سر
6. ۶گل را ز نور شمس و قمر تازگی بودوین‌ گل به نور هست به از شمس و از قمر
7. ۷هرگز گلی نبود و نباشد بدین صفتپیوند او ز عنبر و دیبای شوشتر
8. ۸از سیم خام بیخش و از عود خام شاخاز آفتاب برگش و از ماهتاب بر
9. ۹بر طرف او همه شبه و لعل در میاندر زیر او همه سَمَن و مشک بر زبر
10. ۱۰برچین او ز سنبل مشکین دلفریبگلزار او ز مجلسِ دستور دادگر
11. ۱۱عادل نظام ملک زمین سرور زمینعالم قوام دین هدی سید بشر
12. ۱۲شایسته‌ بوالمحاسن‌ کا‌حسان او شدستدر روضهٔ معالی عالی یکی شجر
13. ۱۳هرگز چنان شجر نَبُوَد نیز در جهانکان را ز شکر و مدح بود سایه و ثمر
14. ۱۴در شرق و غرب صدر وزارت به او سپردسلطان شرق و غرب و خداوند بحر و بر
15. ۱۵گر حکم او به سان درختی شود بلنداصلش بود به خاور و فرعش به باختر
16. ۱۶پرواز اگر برابر قَد‌رش کند عقابگیرد ستارگان فلک را به زیر پر
17. ۱۷از علم اگر شدست علی در جهان عَلَموز عدل اگر شدست عمر در جهان سمر
18. ۱۸دادست‌گاه علم خلافت بدو علیدادست گاه عدل نیابت بدو عمر
19. ۱۹آثار او به‌سان ستاره است یک به یکالفاظ او چو گوهر پاک است سربه‌سر
20. ۲۰گویی مگر تصرف او را مسخرنداندر فلک ستاره و اندر صدف گهر
21. ۲۱گاه قیاس دانش او بگذرد ز حدوقت شمار بخشش او بگذر زمَرّ
22. ۲۲تا پیش خلق دنیا عدلش سپر بودفضل خدای عرش بود پیش او سپر
23. ۲۳با عدل او عجب نبود گر به دشت و کوهآیند گرگ و میش به هم سوی آبخور
24. ۲۴با رای او عجب نبود گر ز آسمانآیند پیش تخت شهنشاه ماه و خور
25. ۲۵هست از ظفر همیشه نفر سوی درگهشیک دم زدن همی ز نفرنگسلد نفر
26. ۲۶با هیبت و سیاست او دشمنانش رااز طبع و از دِماغ برفته است شور و سر
27. ۲۷وز همت و سخاوت او دوستانش رادردست و دستگاه فزودست زور و زر
28. ۲۸از بوی دوستیش بنازد همی روانوز تَفِّ دشمنیش بسوزد همی جگر
29. ۲۹ناری است‌کین اوکه معانیش را همیدیده ‌پر از دُخان کند و دل پر از شرر
30. ۳۰بدخواه او سفر به‌رهی کرد دیربازهرگز امید نیست‌که باز آید از سفر
31. ۳۱او را ستای و قصهٔ دور فلک مگویاو را پرست وَانْدُه کار جهان مَخَور
32. ۳۲کاو ساکن است اگر چه فلک هست بی‌قرارکاو کامل است اگرچه جهان هست مختصر
33. ۳۳ای زیرکلک تو زختن تا به قیروانوی زیر حکم تو ز حِلّت تا به‌کاشغر
34. ۳۴ای کدخدای پادشهی کز فتوح اوستمشرق پر از عجایب و مغرب پر از عِبَر
35. ۳۵تا صورت بدیع تو ایزد نیافریددولت نشد مُصَوَّر در عالم صُور
36. ۳۶تا کلک تو به زر ننگارید روی روزاندر جهان نبود شب فتنه را سحر
37. ۳۷شاه جهان به ملک سلیمان دیگرستدر ملک او به علم تویی آصَف دگر
38. ۳۸وهم تو در شکستن خصمان زیادت استاز دستبرد رستم و افسونِ زالِ زر
39. ۳۹آتش ز خشم توبه حجر در نهفته شدواب از لطافت تو روان‌گشت از حجر
40. ۴۰از مهر تو رسید به سوی جنان نشانوزکین تو رسید به سوی سقر خبر
41. ۴۱رضوان گرفت صورت مهر تو در جنانمالک‌گرفت پیکرکین تو در سقر
42. ۴۲آن کاو خطر نکرد و تورا گشت نیکخواهفرزانه‌وار خویشتن افکند در خطر
43. ۴۳در بیشهٔ خلاف توگر ژرف بنگرندبیچاره‌تر ز آهوی ماده است شیر نر
44. ۴۴هرکو زَِفَر همی بگشاید ز نقص تودست فلک همه‌کندش خاک در زفر
45. ۴۵نام تورا سزدکه ظفر بندگی کندکز رای تو فراشته شد رایت ظفر
46. ۴۶باقی بود به چون تو خَلَف ‌حِشمتِ سَلَفعالی بود به چون تو پسر دولت پدر
47. ۴۷فرخنده آن سَلَف ‌که مر او را تویی خلفتا زنده آن پدرکه مر او را تویی پسر
48. ۴۸با همت تو چرخ بسیط است چون ثریبا خاطر تو بحر محیط است چون شَمَر
49. ۴۹جود تو چون هواست که نتوان ازو شکیبخشم تو چون قضاست که نتوان ازو حذر
50. ۵۰باغ مدیح را نعم توست چون صباکشت امید راکرم توست چون مطر
51. ۵۱گر حاجب تو پوشد پیکار را زرهور چاوش تو بندد پرخاش را کمر
52. ۵۲آن مرغ را به تیر به زیر آرد از هواوین رنگ را به تیغ فرود آرد از کمر
53. ۵۳تا هفت را همیشه مسیرست در بروجتا هفت را همیشه مدارست بر مدر
54. ۵۴شش چیز باد بهر تو همواره زین دو هفتاقبال و عز و دولت و جاه و جمال و فر
55. ۵۵از بخت بندگان تورا ناز بی‌نیازوز دهر چاکران تورا نفع بی‌ضرر
56. ۵۶دایم گشاده چشم در اقبال تو قضادایم نهاده گوش بر آواز تو قدر
57. ۵۷گوشی‌که نه به جان سخن توکند سماعچشمی‌که نه ز دل به سوی تو کند نظر
58. ۵۸از حادثات گیتی آن چشم باد کوروز نائبات گردون آن گوش باد کر
59. ۵۹بر تو خجسته موسم قربان و روز عیددر روز عید جشن بهارت خجسته تر