1. ۱اینجا که ماییم سرزمین سرد سکوت است
2. ۲بالهامان سوخته ست ،‌ لبها خاموش
3. ۳نه اشکی ، نه لبخندی ،‌و نه حتی یادی از لبها و چشمها
4. ۴زیراک اینجا اقیانوسی ست که هر بدستی از سواحلش
5. ۵مصب رودهای بی‌زمان بودن است
6. ۶وزآن پس آرامش خفتار و خلوت نیستی
7. ۷همه خبرها دروغ بود
8. ۸و همه آیاتی که از پیامبران بی‌شمار شنیده بودم
9. ۹بسان گامهای بدرقه کنندگان تابوت
10. ۱۰از لب گور پیشتر آمدن نتوانستند
11. ۱۱باری ازین گونه بود
12. ۱۲فرجام همه گناهان و بیگناهی
13. ۱۳نه پیشوازی بود و خوشامدی ،‌نه چون و چرا بود
14. ۱۴و نه حتی بیداری پنداری که بپرسد : کیست ؟
15. ۱۵زیراک اینجا سر دستان سکون است
16. ۱۶در اقصی پرکنه‌های سکوت
17. ۱۷سوت ، کور ، برهوت
18. ۱۸حبابهای رنگین ، در خوابهای سنگین
19. ۱۹چترهای پر طاووسی خویش برچیدند
20. ۲۰و سیا سایه ی دودها ،‌در اوج وجودشان ،‌گویی نبودند
21. ۲۱باغهای میوه و باغ گل‌های آتش رافراموش کردیم
22. ۲۲دیگر از هر بیم و امید آسوده‌ایم
23. ۲۳گویا هرگز نبودیم ،‌نبوده‌ایم
24. ۲۴هر یک از ما ، در مهگون افسانه‌های بودن
25. ۲۵هنگامی که می‌پنداشتیم
26. ۲۶هستیم
27. ۲۷خدایی را ، گرچه به انکار
28. ۲۸انگار
29. ۲۹با خویشتن بدین سوی و آن سوی می‌کشیدیم
30. ۳۰اما اکنون بهشت و دوزخ در ما مرده ست
31. ۳۱زیرام خدایان ما
32. ۳۲چون اشکهای بدرقه کنندگان
33. ۳۳بر گورهامان خشکیدند و پیشتر نتوانستند آمد
34. ۳۴ما در سایه ی آوار تخته سنگهای سکوت آرمیده‌ایم
35. ۳۵گامهامان بی‌صداست
36. ۳۶نه بامدادی ، نه غروبی
37. ۳۷وینجا شبی ست که هیچ اختری در آن نمی‌درخشد
38. ۳۸نه بادبان پلک چشمی، نه بیرق گیسویی
39. ۳۹اینجا نسیم اگر بود بر چه می‌وزید ؟
40. ۴۰نه سینه ی زورقی ، نه دست پارویی
41. ۴۱اینجا امواج اگر بود ، با که در می‌آویخت ؟
42. ۴۲چه آرام است
43. ۴۳این پهناور ، این دریا
44. ۴۴دلهاتان روشن باد
45. ۴۵سپاس شما را ، سپاس و دیگر سپاس
46. ۴۶بر گورهای ما هیچ شمع و مشعلی مفروزید
47. ۴۷زیرا تری هیچ نگاهی بدین درون نمی‌تراود
48. ۴۸خانه هاتان آباد
49. ۴۹بر گورهای ما هیچ سایبان و سراپرده ای مفرازید
50. ۵۰زیرا که آفتاب و ابر شما را با ما
51. ۵۱کاری نیست
52. ۵۲و‌های ،‌ زنجره‌ها ! این زنجموره هاتان را بس کنید
53. ۵۳اما سرودها و دعاهاتان این شبکورها
54. ۵۴که روز همه روز ،‌و شب همه شب در این حوالی به طوافند
55. ۵۵بسیار ناتوانتر از آنند که صخره‌های سکوت را بشکافند
56. ۵۶و در ظلمتی که ما داریم پرواز کنند
57. ۵۷به هیچ نذری و نثاری
58. ۵۸حاجت نیست
59. ۵۹بادا شما را آن نان و حلواها
60. ۶۰بادا شما را خوانها ، خرامها
61. ۶۱ما را اگر دهانی و دندانی می‌بود ،‌در کار خنده می‌کردیم
62. ۶۲بر اینها و آنهاتان
63. ۶۳بر شمعها ، دعاها ،‌خوانهاتان
64. ۶۴در آستانه ی گور خدا و شیطان ایستاده بودند
65. ۶۵و هر یک هر آنچه به ما داده
66. ۶۶بودند
67. ۶۷باز پس می‌گرفتند
68. ۶۸آن رنگ و آهنگها، آرایه و پیرایه‌ها ، شعر و شکایتها
69. ۶۹و دیگر آنچه ما را بود ،‌بر جا ماند
70. ۷۰پروا و پروانه ی همسفری با ما نداشت
71. ۷۱تنها ، تنهایی بزرگ ما
72. ۷۲که نه خدا گرفت آن را ، نه شیطان
73. ۷۳با ما چو خشم ما به درون آمد
74. ۷۴اکنون او
75. ۷۵این تنهایی بزرگ
76. ۷۶با ما شگفت گسترشی یافته
77. ۷۷این است ماجرا
78. ۷۸ما نوباوگان این عظمتیم
79. ۷۹و راستی
80. ۸۰آن اشکهای شور ،‌زاده ی این گریه‌های تلخ
81. ۸۱وین ضجه‌های جگرخراش و درد آلودتان
82. ۸۲برای ما چه می‌توانند کرد ؟
83. ۸۳در عمق این ستونهای بلورین دلنمک
84. ۸۴تندیس من‌های شما پیداست
85. ۸۵دیگر به تنگ آمده‌ایم الحق
86. ۸۶و سخت ازین مرثیه خوانیها بیزاریم
87. ۸۷زیرا اگر تنها گریه کنید ، اگر با هم
88. ۸۸اگر بسیار اگر کم
89. ۸۹در پیچ و خم کوره راههای هر مرثیه تان
90. ۹۰دیوی به نام نامی من کمین گرفته است
91. ۹۱آه
92. ۹۲آن نازنین که رفت
93. ۹۳حقا چه ارجمند و گرامی بود
94. ۹۴گویی فرشته بود نه آدم
95. ۹۵در باغ آسمان و زمین ، ما گیاه و او
96. ۹۶گل بود ، ماه بود
97. ۹۷با من چه مهربان و چه دلجو ، چه جان نثار
98. ۹۸او رفت ، خفت ،‌ حیف
99. ۹۹او بهترین ،‌عزیزترین دوستان من
100. ۱۰۰جان من و عزیزتر از جان من
101. ۱۰۱بس است
102. ۱۰۲بسمان است این مرثیه خوانی و دلسوزی
103. ۱۰۳ما ، از شما چه پنهان ،‌دیگر
104. ۱۰۴از هیچ کس سپاسگزار نخواهیم بود
105. ۱۰۵نه نیز خشمگین و نه دلگیر
106. ۱۰۶دیگر به سر رسیده قصه ی ما ،‌مثل غصه مان
107. ۱۰۷این اشکهاتان را
108. ۱۰۸بر من‌های بی‌کس مانده تان نثار کنید
109. ۱۰۹من‌های بی‌پناه خود را مرثیت
110. ۱۱۰بخوانید
111. ۱۱۱تندیسهای بلورین دلنمک
112. ۱۱۲اینجا که ماییم سرزمین سرد سکوت است
113. ۱۱۳و آوار تخته سنگهای بزرگ تنهایی
114. ۱۱۴مرگ ما را به سراپرده ی تاریک و یخ زده ی خویش برد
115. ۱۱۵بهانه‌ها مهم نیست
116. ۱۱۶اگر به کالبد بیماری ، چون ماری آهسته سوی ما خزید
117. ۱۱۷و گر که رعدش رید و مثل برق فرود آمد
118. ۱۱۸اگر که غافل نبودیم و گر که غافلگیرمان کرد
119. ۱۱۹پیر بودیم یا جوان ،‌بهنگام بود یا ناگهان
120. ۱۲۰هر چه بود ماجرا این بود
121. ۱۲۱مرگ ، مرگ ، مرگ
122. ۱۲۲ما را به خوابخانه ی خاموش خویش خواند
123. ۱۲۳دیگر بس است مرثیه ،‌دیگر بس است گریه و زاری
124. ۱۲۴ما خسته‌ایم ، آخر
125. ۱۲۵ما خوابمان می
126. ۱۲۶آید دیگر
127. ۱۲۷ما را به حال خود بگذارید
128. ۱۲۸اینجا سرای سرد سکوت است
129. ۱۲۹ما موجهای خامش آرامشیم
130. ۱۳۰با صخره‌های تیره‌ترین کوری و کری
131. ۱۳۱پوشانده‌اند سخت چشم و گوش روزنه‌ها را
132. ۱۳۲بسته ست راه و دیگر هرگز هیچ پیک وپیامی اینجا نمی‌رسد
133. ۱۳۳شاید همین از ما برای شما پیغامی
134. ۱۳۴باشد
135. ۱۳۵کاین جا نهمیوه ای نه گلی ، هیچ هیچ هیچ
136. ۱۳۶تا پر کنید هر چه توانید و می‌توان
137. ۱۳۷زنبیلهای نوبت خود را
138. ۱۳۸از هر گل و گیاه و میوه که می‌خواهید
139. ۱۳۹یک لحظه لحظه هاتان را تهی مگذارید
140. ۱۴۰و شاخه‌های عمرتان را ستاره باران کنید