1. ۱در هوای گرفته ی پاییز
2. ۲وقت بدرود شب ، طلوع سحر
3. ۳پیله اش را شکافت پروانه
4. ۴آمد از دخمه ی سیاه به در
5. ۵بالها را به شوق بر هم زد
6. ۶از نشاط
7. ۷تنفس آزاد
8. ۸با نگاهی حرصی و آشفته
9. ۹همره آرزو به راه افتاد
10. ۱۰نقش رخسار بامداد هنوز
11. ۱۱بود پر سایه از سیاهی سرد
12. ۱۲داشت نقاش خسته از پستو
13. ۱۳کاسه ی رنگ زرد می‌آورد
14. ۱۴رد شد از دشت صبح پروانه
15. ۱۵با نگاهی حرصی و آشفته
16. ۱۶دید در پیله زار دنیایی
17. ۱۷چشم باز و بصیرت خفته
18. ۱۸آی ! پروانگک ! روی به کجا ؟
19. ۱۹آمد از پیله زار آوایی
20. ۲۰باد سرد خزان سیه کندت
21. ۲۱چه جنونی ، چه فکر بیجایی
22. ۲۲فصل پروانه نیست فصل خزان
23. ۲۳نیم پروانه کرمکی گفتا
24. ۲۴لااقل باش تا بهار آید
25. ۲۵لااقل باش ... محو شد آوا
26. ۲۶رد شد از دشت صبح پروانه
27. ۲۷به چمنزار نیمروز رسید
28. ۲۸شهر
29. ۲۹پروانه‌های زرین بال
30. ۳۰نور جریان پشت بر خورشید
31. ۳۱اوه ، به به غریب پروانه
32. ۳۲از کجایی تو با چنین خط و خال ؟
33. ۳۳شهر عشاق روشنی اینجاست
34. ۳۴شهر پروانه‌های زرین بال
35. ۳۵نه غریبن من ، آشنا هستم
36. ۳۶از شبستان شعر آمده ام
37. ۳۷خسته از پیله‌های مسخ شده
38. ۳۸از سیه دخمه ام برون زده ام
39. ۳۹همرهم
40. ۴۰آرزو ، به کلبه ی شعر
41. ۴۱آردها بیخت ، پر وزن آویخت
42. ۴۲بافته از دل و تنیده ز جان
43. ۴۳خاطرم نقش حله‌ها انگیخت
44. ۴۴از شبستان شعر پارینه
45. ۴۵من همان طفل ارغنون سازم
46. ۴۶ارغنون ناله‌های روح من است
47. ۴۷دردناک است و وحشی آوازم
48. ۴۸اینک از راه دور آمده ام
49. ۴۹آرزومند آرزوی دگر
50. ۵۰در
51. ۵۱دلم خفته نغمه‌های حزین
52. ۵۲از تمنای رنگ و بوی دگر
53. ۵۳اوه ، فرزند راه دور ! بیا
54. ۵۴هر چه داری تو آرزوی اینجاست
55. ۵۵بر چمنها نشست ، پروانه
56. ۵۶گفت : به به چه تازه و زیباست
57. ۵۷روزها رفت و روزها آمد
58. ۵۸بود پروانه گرم لذت و گشت
59. ۵۹روزهایی چه روزهای خوشی
60. ۶۰در چمنزار نیمروز گذشت
61. ۶۱تا
62. ۶۲شبی دید آرزوهایش
63. ۶۳همه دلمرده‌اند و افسرده
64. ۶۴گریه هاشان دروغ و بی‌معنی ست
65. ۶۵خنده هاشان غریب و پژمرده
66. ۶۶گفت با خود که نیست وقت درنگ
67. ۶۷این گلستان دگر نه جای من است
68. ۶۸من نه مرد دروغ و تزویرم
69. ۶۹هر چه هست از هوای این چمن است
70. ۷۰بشنید این سخن پرستویی
71. ۷۱داستانش به آفتاب
72. ۷۲بگفت
73. ۷۳غم پروانه آفتابی شد
74. ۷۴روزها رفت و او نه خورد و نه خفت
75. ۷۵آفتاب بلند عالمگیر
76. ۷۶من دگر زین حجاب دلزده ام
77. ۷۷دوست دارم پرستویی باشم
78. ۷۸که ز پروانگی کسل شده ام
79. ۷۹عصر تنگی که نقشبند غروب
80. ۸۰سایه می‌زد به چهره ای روشن
81. ۸۱می‌پرید از چمن پرستویی
82. ۸۲آه ... بدرود ، ای شکفته
83. ۸۳چمن
84. ۸۴بالها را به شوق بر هم زد
85. ۸۵از نشاط تنفس آزاد
86. ۸۶با نگاهی حریص و آشفته
87. ۸۷همراه آرزو به راه افتاد
88. ۸۸به کجا می‌روی ؟ پرستوی خرد
89. ۸۹از چمنزار آمد این آوا
90. ۹۰لااقل باش تا بیاید صبح
91. ۹۱لااقل باش ... محو گشت صدا
92. ۹۲از چمنزار نیمروز پرید
93. ۹۳همره آرزو پرستویی
94. ۹۴در غبار
95. ۹۵غروب دوداندود
96. ۹۶دید از دور برج و بارویی
97. ۹۷سایه خیسانده در سواحل شب
98. ۹۸کهنه برجی بلند و دودزده
99. ۹۹برج متروک دیر سال ، عبوس
100. ۱۰۰با نقوشی علیل و مسخ شده
101. ۱۰۱برجبان پیرکی سیاه جبین
102. ۱۰۲در سه کنجی نشسته مست غرور
103. ۱۰۳و به گرد اندرش ستایشگر
104. ۱۰۴دو سه نو پا حریف پر شر و شور
105. ۱۰۵بر جدار هزار رخنه ی برج
106. ۱۰۶خفته بس نقش با خطوط زمخت
107. ۱۰۷حاصل عمر چند افسونگر
108. ۱۰۸میوه ی رنج چند شاخه ی لخت
109. ۱۰۹گاه غمگین نگاه معصومی
110. ۱۱۰از ورم کرده چشم حیرانی
111. ۱۱۱گاه بر پرده ای غبار آلود
112. ۱۱۲طرح گنگی ز داس دهقانی
113. ۱۱۳رهگذر بر دهان برج نشست
114. ۱۱۴گفت : وه ، این چه برج تاریکی ست
115. ۱۱۵در پس پرده‌های نه تویش
116. ۱۱۶آن نگاه شراره بار از کیست ؟
117. ۱۱۷صف ظلمت فشرده‌تر می‌گشت
118. ۱۱۸دره ی شب عمیق‌تر می‌شد
119. ۱۱۹آسمان با هزار چشم حسود
120. ۱۲۰در نظارت دقیق‌تر می‌شد
121. ۱۲۱هی ! که هستی ؟ سکوت برج شکست
122. ۱۲۲هی ! که هستی ؟ پرنده ی مغموم
123. ۱۲۳مرغ سقایکی ؟ پرستویی ؟
124. ۱۲۴بانگ زد برجبان در آن شب
125. ۱۲۵شوم
126. ۱۲۶برج ما برج پرده داران است
127. ۱۲۷همه کس را به برج ما ره نیست
128. ۱۲۸چه شد اینجا گذارت افتاده ست ؟
129. ۱۲۹سرگذشت تو چیست ؟ نام تو چیست ؟
130. ۱۳۰از شبستان شعر آمده ام
131. ۱۳۱من سخن پیشه ام ، سخنگویم
132. ۱۳۲مرغکی راه جوی و رهگذرم
133. ۱۳۳مرغ سقایکم ، پرستویم
134. ۱۳۴مرغ سقایکم چو می‌خوانم
135. ۱۳۵تشنگان را
136. ۱۳۶به آب و دانه ی خویش
137. ۱۳۷و پرستویم آن زمان که کنم
138. ۱۳۸عمر در کار آشیانه ی خویش
139. ۱۳۹دانم این را که در جوار شما
140. ۱۴۰کشتزاری ست با هزار عطش
141. ۱۴۱آمدم کز شما بیاموزم
142. ۱۴۲که چه سان ریزم آب بر آتش
143. ۱۴۳آمدم با هزار امید بزرگ
144. ۱۴۴و همین جام خرد و کوچک خویش
145. ۱۴۵آمدم تا ازین مصب عظیم
146. ۱۴۶راه
147. ۱۴۷دریای تشنه گیرم پیش
148. ۱۴۸برج ما جای آِیان تو نیست
149. ۱۴۹گفت آن نغمه ساز نو پایک
150. ۱۵۰تشنگان را بخار باید داد
151. ۱۵۱دور شو دور ، مرغ سقایک
152. ۱۵۲صبحدم کشتزار عطشان دید
153. ۱۵۳در کنارش افتاده پیکر غم
154. ۱۵۴در به منقار مرغ سقایک
155. ۱۵۵برگ سبزی لطیف ، پر شبنم
156. ۱۵۶رفته در خواب ، خواب جاویدان
157. ۱۵۷وقت بدرود شب ، طلوع سحر
158. ۱۵۸با تفنگی کبود و گرد آلود
159. ۱۵۹رهگذر ، جنگجوی بی‌سنگر