1. ۱بسان رهنوردانی که در افسانه‌ها
2. ۲گویند
3. ۳گرفته کولبار زاد ره بر دوش
4. ۴فشرده چوبدست خیزران در مشت
5. ۵گهی پر گوی و گه خاموش
6. ۶در آن مهگون فضای خلوت
7. ۷افشانگیشان راه می‌پویند
8. ۸ما هم راه خود را می‌کنیم آغاز
9. ۹سه ره پیداست
10. ۱۰نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر
11. ۱۱حدیقی که ش نمی‌خوانی بر آن دیگر
12. ۱۲نخستین : راه نوش و راحت و شادی
13. ۱۳به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادی
14. ۱۴دودیگر : راه نمیش ننگ ، نیمش نام
15. ۱۵اگر سر بر
16. ۱۶کنی غوغا ، و گر دم در کشی آرام
17. ۱۷سه دیگر : راه بی‌برگشت ، بی‌فرجام
18. ۱۸من اینجا بس دلم تنگ است
19. ۱۹و هر سازی که می‌بینم بد آهنگ است
20. ۲۰بیا ره توشه برداریم
21. ۲۱قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم
22. ۲۲ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟
23. ۲۳تو دانی کاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست
24. ۲۴سوی
25. ۲۵بهرام ، این جاوید خون آشام
26. ۲۶سوی ناهید ، این بد بیوه گرگ قحبه ی بی‌غم
27. ۲۷کی می‌زد جام شومش را به جام حافظ و خیام
28. ۲۸و می‌رقصید دست افشان و پاکوبان بسان دختر کولی
29. ۲۹و اکنون می‌زند با ساغر مک نیس یا نیما
30. ۳۰و فردا نیز خواهد زد به جام هر که بعد از ما
31. ۳۱سوی اینها و آنها نیست
32. ۳۲به سوی
33. ۳۳پهندشت بی‌خداوندی ست
34. ۳۴که با هر جنبش نبضم
35. ۳۵هزاران اخترش پژمرده و پر پر به خاک افتند
36. ۳۶بهل کاین آسمان پاک
37. ۳۷چرا گاه کسانی چون مسیح و دیگران باشد
38. ۳۸که زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند کآن خوبان
39. ۳۹پدرشان کیست ؟
40. ۴۰و یا سود و ثمرشان چیست ؟
41. ۴۱بیا ره توشه
42. ۴۲برداریم
43. ۴۳قدم در راه بگذاریم
44. ۴۴به سوی سرزمینهایی که دیدارش
45. ۴۵بسان شعله ی آتش
46. ۴۶دواند در رگم خون نشیط زنده ی بیدار
47. ۴۷نه این خونی که دارم ، پیر و سرد و تیره و بیمار
48. ۴۸چو کرم نیمه جانی بی‌سر و بی‌دم
49. ۴۹که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
50. ۵۰کشاند خویشتن را ، همچو مستان دست بر
51. ۵۱دیوار
52. ۵۲به سوی قلب من ، این غرفه ی با پرده‌های تار
53. ۵۳و می‌پرسد ، صدایش ناله ای بی‌نور
54. ۵۴کسی اینجاست ؟
55. ۵۵هلا ! من با شمایم ، های ! ... می‌پرسم کسی اینجاست ؟
56. ۵۶کسی اینجا پیام آورد ؟
57. ۵۷نگاهی ، یا که لبخندی ؟
58. ۵۸فشار گرم دست دوست مانندی ؟
59. ۵۹و می‌بیند صدایی نیست ، نور
60. ۶۰آشنایی نیست ، حتی از نگاه
61. ۶۱مرده ای هم رد پایی نیست
62. ۶۲صدایی نیست الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ
63. ۶۳ملل و با سحر نزدیک و دستش گرم کار مرگ
64. ۶۴وز آن سو می‌رود بیرون ، به سوی غرفه ای دیگر
65. ۶۵به امیدی که نوشد از هوای تازه ی آزاد
66. ۶۶ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است - از اعطای درویشی که می
67. ۶۷خواند
68. ۶۸جهان پیر است و بی‌بنیاد ، ازین فرهادکش فریاد
69. ۶۹وز آنجا می‌رود بیرون ، به سوی جمله ساحلها
70. ۷۰پس از گشتی کسالت بار
71. ۷۱بدان سان باز می‌پرسد سر اندر غرفه ی با پرده‌های تار
72. ۷۲کسی اینجاست ؟
73. ۷۳و می‌بیند همان شمع و همان نجواست
74. ۷۴که می‌گویند بمان اینجا ؟
75. ۷۵که پرسی همچو آن
76. ۷۶پیر به درد آلوده ی مهجور
77. ۷۷خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را ؟
78. ۷۸بیا ره توشه برداریم
79. ۷۹قدم در راه بگذاریم
80. ۸۰کجا ؟ هر جا که پیش آید
81. ۸۱بدانجایی که می‌گویند خورشید غروب ما
82. ۸۲زند بر پرده ی شبگیرشان تصویر
83. ۸۳بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید : زود
84. ۸۴وزین
85. ۸۵دستش فتاده مشعلی خاموش و نالد دیر
86. ۸۶کجا ؟ هر جا که پیش آید
87. ۸۷به آنجایی که می‌گویند
88. ۸۸چوگل روییده شهری روشن از دریای‌تر دامان
89. ۸۹و در آن چشمه‌هایی هست
90. ۹۰که دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن
91. ۹۱و می‌نوشد از آن مردی که می‌گوید
92. ۹۲چرا بر خویشتن هموار باید کرد رنج
93. ۹۳آبیاری کردن باغی
94. ۹۴کز آن گل کاغذین روید ؟
95. ۹۵به آنجایی که می‌گویند روزی دختری بوده ست
96. ۹۶که مرگش نیز چون مرگ تاراس بولبا
97. ۹۷نه چون مرگ من و تو ، مرگ پاک دیگری بوده ست
98. ۹۸کجا ؟ هر جا که اینجا نیست
99. ۹۹من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم
100. ۱۰۰ز سیلی زن ، ز سیلی خور
101. ۱۰۱وزین تصویر بر دیوار ترسانم
102. ۱۰۲درین تصویر
103. ۱۰۳عمر با سوط بی‌رحم خشایرشا
104. ۱۰۴زند دویانه وار ، اما نه بر دریا
105. ۱۰۵به گرده ی من ، به رگهای فسرده ی من
106. ۱۰۶به زنده ی تو ، به مرده ی من
107. ۱۰۷بیا تا راه بسپاریم
108. ۱۰۸به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته ، ندروده
109. ۱۰۹به سوی سرزمینهایی که در آن هر چه بینی
110. ۱۱۰بکر و دوشیزه ست
111. ۱۱۱و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده
112. ۱۱۲که چونین پاک و پاکیزه ست
113. ۱۱۳به سوی آفتاب شاد صحرایی
114. ۱۱۴که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی
115. ۱۱۵و ما بر بیکران سبز و مخمل گونه ی دریا
116. ۱۱۶می‌اندازیم زورقهای خود را چون کل بادام
117. ۱۱۷و مرغان سپید بادبانها را می‌آموزیم
118. ۱۱۸که باد شرطه را آغوش بگشایند
119. ۱۱۹و می‌رانیم گاهی تند ، گاه آرام
120. ۱۲۰بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دلکنده و غمگین
121. ۱۲۱من اینجا بس دلم تنگ است
122. ۱۲۲بیا ره توشه برداریم
123. ۱۲۳قدم در راه بی‌فرجام بگذاریم