1. ۱نمود بار دگر قامت خمیده هلالزهی خجسته که آمد بفال دولت دال
2. ۲فتاد ناخنه در چشم چرخ از مه نوشفق گشود از آن معنیش رگ قیفال
3. ۳بگردن از مه نو طفل نو رسیده عیدبدفع چشم نهد طوق سیم چون اطفال
4. ۴نمود مه ز شفق همچو چین به پیشانیکه ماه روی مرا سرزند ز جامه آل
5. ۵پری وشی است مه اندر شفق که ننمایدز پای تا بسرش غیر یاره و خلخال
6. ۶نمود ماه بانگشت هر کس و شادستکه هست سوره نون و القلم مبارک فال
7. ۷هلال نیست درون شفق که شیر فلکبخون دشمن فخر ز من زند چنگال
8. ۸سپهر افضل و کرم میر سعد الدین اسعدکه یافت زبده عهدش فلک باستقلال
9. ۹ز کلک اوست نکویی عروس انشا راچنانکه روی نکورا ز زیور خط و خال
10. ۱۰عجیب نیست که از خاک راه مردم راروایح کرم او بر آورد چو نهال
11. ۱۱رموز اب حیات آنکه جان همی بخشدز خاک رهگذرش عقل کرده استدلال
12. ۱۲ایا سپهر فضیلت تویی که بر رویتگشاده است در فضل ایزد متعال
13. ۱۳زرشک دست تو شد بحر بی شعور چنانکه در دهانش چکانی به پنبه آب زلال
14. ۱۴معارض تو کجا باشدش مجال سخنکه در جواب تو باشد زبان طوطی لال
15. ۱۵کجا بوصف تو فکرم رسد که میسوزدهمای فکر من از برق حیرتش پر و بال
16. ۱۶چه احتیاج که سایل کند سوال چو نیستضمیر غیب نمای تو حاجتش بسوال
17. ۱۷غبار خاطرم از چرخ سست پوشم از آنکرسد بدامن طبعت مباد گرد ملال
18. ۱۸بدست لطف ز خاکم مگر تو برداریچنین که کرد سپهرم چو خاک ره پامال
19. ۱۹به مهر بین سوی اهلی بر آور از خاکشکه اوست ذره و تو آفتاب برج کمال
20. ۲۰ز شعر خویش خجل گشته ام بحضرت توکه بنده را چه محل شعر بنده را چه مجال
21. ۲۱دعای جان تو شد ورد صبح و شام مرابحق شام فراق و بحق صبح وصال
22. ۲۲همیشه تا که شب و روز و روز و شب باشدبه سیر چرخ فلک آفتاب و مه مه و سال