1. ۱چو قتل اهل دل از غمزه تیر یار کندمرا هلاک به شمشیر انتظار کند
2. ۲اگرچه خاک شدم چشم آن هنوزم هستکه سرو قد تو از چشم من گذار کند
3. ۳تو آفتابی و گر من غبار ره گردمهنوز میل تو هر ذره زان غبار کند
4. ۴نه آنچنان بهلاک خود از غمم تشنهکه چاره ام بجز از تیغ آبدار کند
5. ۵ز پاره های دل و قطره های خون جگرکنار من همه دم دیده لاله زار کند
6. ۶در آفتاب جمال تو تیز اگر بیندسزای خویشتنم گریه در کنار کند
7. ۷ز غم هر آبله خون که در جگر دارمصبا ببوی تواش نافه تتار کند
8. ۸چنین که زلف توام روزگار برهم زدمگر که چاره من فخر روزگار کند
9. ۹جهان لطف و کرم میر نجم دین محمودکه بر جهان کرم از لطف کردگار کند
10. ۱۰ز کیمیای نظر سازدش عزیز چو زربخاک اگر نظر از چشم اعتبار کند
11. ۱۱گر استقامت طبعش شود ممد حیاتبنای پر خلل عمر استوار کند
12. ۱۲دهد خجالت دریا ز ابر رحمت بارچو دیگ مطبخ انعام او بخار کند
13. ۱۳اگر چو ابر به دریا دلی گشاید کفحباب وار پر از در کف بحار کند
14. ۱۴یگانه آ، تویی آن فخر روزگار امروزکه روزگار بذات تو افتخار کند
15. ۱۵مراد شاه و گدا رنگ توامان گیرداگر عدالت طبع تو ضبط کار کند
16. ۱۶غبار سوخته گر در تموز برخیزدهوای لطف تواش ابر نوبهار کند
17. ۱۷حرارت غضبت گر اثر کند در خصمدلش پر آبله خون بسان نار کند
18. ۱۸تو از جهان و جهان زیر منت تو که ابرز بحر خیزد و در بحر در نثار کند
19. ۱۹صبا ز گلشن خلقت هزار نافه مشکز بهر عطر گریبان غنچه بار کند
20. ۲۰تو شاهباز سفیدی و در شکار مرادهمای سدره نشین همتت شکار کند
21. ۲۱چراغ راه اگر نور طاعت نبودکسی ز ظلمت عصیان کجا گذار کند
22. ۲۲گر این چمن نه به سوی تو میوه یی آردتگرگ حادثه آن میوه سنگسار کند
23. ۲۳زمانه بی ادبی راکه باتو بد بینداگر ادب کند او بچوب دار کند
24. ۲۴دلیل تافتن دوزخ است اینکه عدوتاجل به مرکب چو بینه اش سوار کند
25. ۲۵سپهر مرتبتا، مدحت توزان بیش استکه کلک بنده یکی شرحش از هزار کند
26. ۲۶باهل بیت محمد که غیر تو اهلیبلطف کس نکند فخر بلکه عار کند
27. ۲۷رهین نعمت اینخاندان بود زانروبشعر و مدحت این خاندان شعار کند
28. ۲۸بغیر بنده این حضرت خداوندیکرا مجال که شعر تو بنده وار کند
29. ۲۹نه من دوام حیاتت امیدوارم و بسکه این امید جهانی امیدوار کند
30. ۳۰همیشه تاکه معطر دماغ غنچه و گلبخور مجمر خورشید تابدار کند
31. ۳۱بقای گلبن عمر تو باد چندانیکه عمر نوح مگر شمه یی شمار کند