1. ۱زهی به تیغ شجاعت گرفته عالم راحدیث جنک تو جان تازه کرد ستم را
2. ۲ابولمظفر منصور قاسم پرناککه جرعه نوشی جامت نمیسزد جم را
3. ۳غمی نماند جهان را بیمن دولت توشکست شادی فتح تو لشگر غم را
4. ۴هنوز اینهمه آثار صبح دولت توستتو آفتابی و خواهی گرفت عالم را
5. ۵ببار گاه تو سر بر زمین نهد ورنهچه جای بر سر کرسی است عرش اعظم را
6. ۶دمیکه قهر کنی چون قضای کن فیکونمجال نطق نماند مسیح مریم را
7. ۷تو شیر معرکه و اژدهای رزم گهیصلابت تو جگر پاره کرد آدم را
8. ۸ز برق تیغ تو بگداخت لشگر دشمنچو آفتاب برآید چه تاب شبنم را
9. ۹محیط قهر تو جوشید و بیم طوفان شدز بسکه زلزله در دل فتاد زمزم را
10. ۱۰حدیث رمح تو تا گفت باد در بیشهگرفت لرزه چونی استخوان ضیغم را
11. ۱۱مبارزان ترا روز جنگ و سرمستیزره بس اینکه پریشان کنند پرچم را
12. ۱۲مریض قهر تو جایی رسید تلخی اوکه همچو شهد خورد زهر ناب ارقم را
13. ۱۳بر.زگار تو ماتم نبود در عالمبمرگ خویش عدو زنده کرد ماتم را
14. ۱۴دل حسودترا زخم بهتر از رحم استکه مرده دل نشناسد ز نیش مرهم را
15. ۱۵بدولت تو خلل کی رسد ز گریه خصمبکوه و دشت خرابی نمیرسد نم را
16. ۱۶اساس قهر ترا گوهر عدو بشکست (کذا)زسنگ ژاله چه نقصان بنای محکم را
17. ۱۷هر آن گدا که برد بهره یی ز نعمت توگدای خویش کند صد شه معظم را
18. ۱۸قیاس قدر تو کردن چه کنه باری شدکه راه نیست در آن پرده هیچ محرم را
19. ۱۹نگین ملک سلیمان نشان قدرت بسگواه مهر نبوت بس است خاتم را
20. ۲۰بظاهر ارچه در آیین عیش میکوشیبباطن آیینه یی بایزید و ادهم را
21. ۲۱سپهر مرتبتا، گوش کن غم اهلیتو فهم اگر نکنی اینحدیث مبهم را
22. ۲۲بخدمت از همه بیشم بقدر از همه پسچرا زیاد بری خدمت مقدم را
23. ۲۳اگر نه لطف تو باشد طمع ز کس نکنمبه نیم جو نخرم صد هزار حاتم را
24. ۲۴همیشه تا چو رخ و موی نو خطای سنبلنقاب لاله کند جعد زلف پر خم را
25. ۲۵بهار عمر تو بادا شکفته تر هم دمخزان غم نرسد این بهار خرم را