1. ۱چرخ از شفق نه صاعقه در خرمنش گرفتخون حسین تازه شد و دامنش گرفت
2. ۲گردون که سوخت ز آتش لب تشنگی حسینآن آتش بلاست که پیرامنش گرفت
3. ۳بود از خطای چرخ که آهوی مشگباردر صیدگاه عمر سگ دشمنش گرفت
4. ۴باد اجل بکشت چراغی که بر فلکقندیل مهر و مه ز دل روشنش گرفت
5. ۵شب در عزای اوست سیه پوش صبحدمگویی که در گلو نفس از شیونش گرفت
6. ۶در خون نشست ساکن نه مسکن فلکاز رستخیز گریه که در مسکنش گرفت
7. ۷از داغ لاله بسوخت چنان لاله زین عزاکاتش ز داغ سینه به پیراهنش گرفت
8. ۸یکقطره آب ابر بر آن تشنگان نریختزان بر زبان طعنه زدن سوسنش گرفت
9. ۹روزم شب از عزای حسین است و روزگارزان است تیره روز که آه منش گرفت
10. ۱۰آهم بسوخت خانه دل وین گواه بسدود سواد دیده که در روزنش گرفت
11. ۱۱پر شد ز خون دیده من آنچنان فلککز خون هزار چشمه چو پرویزنش گرفت
12. ۱۲بر اهل بیت و آل علی مرحمت نکردشمر لعین که لعنت مرد و زنش گرفت
13. ۱۳سگ در قلاده شمر لعین است در جهانوین طوق لعنت است که در گردنش گرفت
14. ۱۴از تاب برق قهر تن شمر کی رهدگر همچو نقش آینه در آهش گرفت
15. ۱۵ای وای او که آتش خشم خدا چو شمعاز پای تا بسر همه جان و تنش گرفت
16. ۱۶بد بخت هر دو کون شد از کودنی یزیدکاین راه ناصواب دل کودنش گرفت
17. ۱۷زیر زمین ز مکمن غیبش عذابهاستتنه نه دست مرگ درین مکمنش گرفت
18. ۱۸همسایه هم ز پهلوی او سوخت زیر خاکزان آتش عذاب که در مدفنش گرفت
19. ۱۹خون حسین آنکه پی لعل و در بریختآن لعل و در شد آتش و در مخزنش گرفت
20. ۲۰آن کو امان نداد بخون حسین و آلفریاد الامان همه در مامنش گرفت
21. ۲۱این نور چشم شاهسواریست کآسمانکحل نظر ز گرد سم توسنش گرفت
22. ۲۲شاهی که خرمن فلکش در کرم جویارزنده نیست بلکه کم از ارزنش گرفت
23. ۲۳جای یزید در چه ویل است یا علیکافراسیاب خشم تو چون بیژنش گرفت
24. ۲۴هرگز نخفت خون شهدان کربلاپرویز خون کوهکن جان کش گرفت
25. ۲۵تن پیش تیر مرگ نهنگان بجان نهدماهی جگر نداشت که در جوشنش گرفت
26. ۲۶او مرغ سدره بود نکرد التفات هیچبر گلشن جهان و کم از گلخنش گرفت
27. ۲۷دنیا بهر صفت که بود آخرش فناستخوش آنکه چون حسن صفت احسنش گرفت
28. ۲۸اهلی طمع بخرمن گردون چه میکنیبی خون دل دو دانه که از خرمنش گرفت
29. ۲۹دل از متاع دهر ببر گر مجردیعیسی شنیده یی که بیک سوزنش گرفت
30. ۳۰بشناس خویش را که بری ره بسوی دوستهرکس که در شناخت ره معدنش گرفت
31. ۳۱یارب تو دستگیر که شخص ضعیف ماشیطان نفس در نفس مردنش گرفت
32. ۳۲فریادرس تو باش که گر فتنه ره زندکی ره توان برستم و رویین تنش گرفت