1. ۱دردا که در این شهر دلی شاد نمانده استیک بنده ز بند ستم آزاد نمانده است
2. ۲هرجا که رِوَم ناله و فریاد و فغان استدر شهر به‌جز ناله و فریاد نمانده است
3. ۳مرغان چمن سینه‌کباب‌اند که در دشتتخمی به‌جز از دانهٔ صیاد نمانده است
4. ۴شد دشت و در امروز چنان رفته ز مزروعکز مزرعه کاهی به کف باد نمانده است
5. ۵تاجیک علف‌خواره ز بی‌برگی و با تُرکبرگی به‌جز از خنجر فولاد نمانده است
6. ۶«دل‌درغم‌نان‌بسته» چنان‌اند که مادرفرزند دلاویزِ خودش یاد نمانده است
7. ۷تا نان جو تلخ به دل‌ها شده شیرینکس را خبر از تلخی فرهاد نمانده است
8. ۸خون از مژهٔ مردم دل‌خسته روان استحاجت به سر نشتر فَصّاد نمانده است
9. ۹عَیاش کجا جان بُرَد از تاب ریاضتجایی که رضایت‌کَش معتاد نمانده است
10. ۱۰در قحط قناعت چه کُنَد دل که حریص است؟!کاین ماسِکه هم در دل زُهّاد نمانده است
11. ۱۱گو باد بِرَد سرو و گلِ باغ که امروزکس را سر سرو و گل و شمشاد نمانده است
12. ۱۲اندیشهٔ طاعت نبود اهل ورع راسجاده‌نشین را سر اوراد نمانده است
13. ۱۳سیرند مریدان طریقت ز ریاضتزین واقعه در پیر هم ارشاد نمانده است
14. ۱۴از اهل دلی بانگ دعایی نشنیدمدر صومعه جز مردم شیاد نمانده است
15. ۱۵شد راه فلک بسته مگر بر نِفس خلقیا قطب زمین رفته و اوتاد نمانده است
16. ۱۶کس دست کس امروز نمی‌گیرد و اِنصافمردی که بدو دست توان داد نمانده است
17. ۱۷غیر از هنر ظلم که دَرحدِّ کمال استدر هیچ هنر هیچ‌کس استاد نمانده است
18. ۱۸از ظلمْ حکایت چه کنم؛ قصه دراز استالقصه مگویید که شَدّاد نمانده است
19. ۱۹داد از که زنم؟! چون همه بیدادگران‌اندما را هم از این جور سر داد نمانده است
20. ۲۰بر کیش زمان طبع همه ظلم‌پذیر استدین پدر و ملتِ اجداد نمانده است
21. ۲۱هرکس کُنَد آن چیز که او راست ارادتبر نیک و بدِ هیچ‌کس ایراد نمانده است
22. ۲۲مردم همه خون‌ریز به خودسر شده در مُلکبر گردن کس منت جلاد نمانده است
23. ۲۳از خانه‌خرابی همه هم‌خانهٔ جغدیمفریاد که یک خانهٔ آباد نمانده است
24. ۲۴از بهر در و چوبْ همه خانه بکندندجایی که خود از پای درافتاد نمانده است
25. ۲۵ویرانه شد این ملک و عمارت نپذیردکز سیل فنا خانه ز بنیاد نمانده است
26. ۲۶از مادر گیتی به‌جز از فتنه نزایدبهبود نمی‌بینم و بهزاد نمانده است
27. ۲۷نفرینِ مِماناد بلند از همه سویی‌ستدر لفظ کسی حرفِ بِماناد نمانده است
28. ۲۸اهلی! مِطِلَب نعمت دنیا که در این عهدفیضی به‌جز از لطف خداداد نمانده است
29. ۲۹دل بر کِرَم آلِ‌علی بند که امیدجز بر کرم حیدر و اولاد نمانده است
30. ۳۰یارب به‌حقِ آلِ‌علی کز کرم و لطففریادرسی کن که دگر زاد نمانده است