در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
ابوسعید ابوالخیر
ابوسعید ابوالخیر
۳۵۷–۴۴۰ ق.میهنه
ابوسعید فضلالله بن ابوالخیر احمد بن محمد بن ابراهیم (۳۵۷-۴۴۰ق) معروف به شیخ ابوسعید ابوالخیر عارف و شاعر نامدار ایرانی قرن چهارم و پنجم است. ابوسعید در اول محرم ۳۵۷ قمری در روستای میهنه از توابع ابیورد دیده به جهان گشود و در شب جمعه چهارم شعبان ۴۴۰ در زادگاهش دیده از جهان فرو بست او سالها در مرو و سرخس فقه و حدیث آموخت تا در یک حادثهٔ مهم در زندگی اش درس را رها کرده و به جمع صوفیان پیوست و به وادی عرفان روی آورد. شیخ ابوسعید پس از طی طریقت تصوف در نزد شیخ ابوالفضل سرخسی و ابوالعباس آملی به دیار اصلی خود (میهنه) بازگشت و هفت سال به ریاضت پرداخت و در سن ۴۰ سالگی به نیشابور رفت. در این سفرها بزرگان علمی و شرعی نیشابور با او به مخالفت برخاستند، اما چندی نگذشت که مخالفت به موافقت بدل شد و مخالفان وی تسلیم شدند. بسیاری از رباعیات و اشعار منتسب به ابوسعید در واقع از آن شاعران دیگر است. فرزندان ابوسعید در کتابهای «حالات و سخنان ابوسعید» و «اسرار التوحید» گفتهاند که جدشان جز سه بیت، شعری نگفته و آنچه در مجالس میخوانده، گفتار پیرانش بوده است.
جستجو در آثار ابوسعید ابوالخیر
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
رباعیات — ۷۲۴ اثر
۱
رباعی شمارهٔ ۱
باز آ باز آ، هر آنچه هستی باز آ • گر کافر و گبر و بتپرستی باز آ
۲
رباعی شمارهٔ ۲
یا ربّ، به محمّد و علی و زهرا • یا ربّ، به حسین و حسن و آلِ عبا
۳
رباعی شمارهٔ ۳
وصلِ تو کجا و منِ مهجور کجا؟ • دردانه کجا، حوصلهٔ مور کجا؟
۴
رباعی شمارهٔ ۴
منصورِ حلاج، آن نهنگِ دریا • کز پنبهٔ تن دانهٔ جان کرد جدا
۵
رباعی شمارهٔ ۵
وا فریادا ز عشق، وا فریادا • کارم به یکی طرفهنگار افتادا
۶
رباعی شمارهٔ ۶
ای شیرِ سرافرازِ زبردست خدا • ای تیرِ شهابِ ثاقبِ شستِ خدا
۷
رباعی شمارهٔ ۷
گفتم صنما لاله رخا دلدارا • در خواب نمای چهرهٔ باری یارا
۸
رباعی شمارهٔ ۸
گفتی که منم ماهِ نشابور سرا • ای ماهِ نشابور نشابور تو را
۹
رباعی شمارهٔ ۹
هر گاه که بینی دو سه سرگردان را • عیبِ رهِ مردان نتوان کرد آن را
۱۰
رباعی شمارهٔ ۱۰
یارب مکن از لطف پریشان ما را • هرچند که هست جُرم و عصیان ما را
۱۱
رباعی شمارهٔ ۱۱
گر بر درِ دیر مینشانی ما را • گر در رهِ کعبه میدوانی ما را
۱۲
رباعی شمارهٔ ۱۲
تا چند کشم غصهٔ هر ناکس را • وز خسّتِ خود خاک شوم هر کس را
۱۳
رباعی شمارهٔ ۱۳
پرسیدم ازو واسطهٔ هجران را • گفتا سببی هست بگویم آن را
۱۴
رباعی شمارهٔ ۱۴
از زهد اگر مدد دهی ایمان را • مرتاض کنی به ترکِ دُنیی جان را
۱۵
رباعی شمارهٔ ۱۵
تسبیح ملک را و صفا رضوان را • دوزخ بد را بهشت مر نیکان را
۱۶
رباعی شمارهٔ ۱۶
ای دوست دوا فرست بیماران را • روزی ده جن و انس و هم یاران را
۱۷
رباعی شمارهٔ ۱۷
دی شانه زد آن ماه خمِ گیسو را • بر چهره نهاد زلفِ عنبر بو را
۱۸
رباعی شمارهٔ ۱۸
در کعبه اگر دل سوی غیرست تو را • طاعت همه فسق و کعبه دیرست تو را
۱۹
رباعی شمارهٔ ۱۹
تا درد رسید چشمِ خونخوار تو را • خواهم که کشد جانِ من آزارِ تو را
۲۰
رباعی شمارهٔ ۲۰
در دیده به جای خواب، آب است مرا • زیرا که به دیدنت شتاب است مرا
دربارهی ابوسعید ابوالخیر
ابوسعید فضلالله بن ابوالخیر احمد بن محمد بن ابراهیم (۳۵۷-۴۴۰ق) معروف به شیخ ابوسعید ابوالخیر عارف و شاعر نامدار ایرانی قرن چهارم و پنجم است.
ابوسعید در اول محرم ۳۵۷ قمری در روستای میهنه از توابع ابیورد دیده به جهان گشود و در شب جمعه چهارم شعبان ۴۴۰ در زادگاهش دیده از جهان فرو بست
او سالها در مرو و سرخس فقه و حدیث آموخت تا در یک حادثهٔ مهم در زندگی اش درس را رها کرده و به جمع صوفیان پیوست و به وادی عرفان روی آورد.
شیخ ابوسعید پس از طی طریقت تصوف در نزد شیخ ابوالفضل سرخسی و ابوالعباس آملی به دیار اصلی خود (میهنه) بازگشت و هفت سال به ریاضت پرداخت و در سن ۴۰ سالگی به نیشابور رفت.
در این سفرها بزرگان علمی و شرعی نیشابور با او به مخالفت برخاستند، اما چندی نگذشت که مخالفت به موافقت بدل شد و مخالفان وی تسلیم شدند.
بسیاری از رباعیات و اشعار منتسب به ابوسعید در واقع از آن شاعران دیگر است. فرزندان ابوسعید در کتابهای «حالات و سخنان ابوسعید» و «اسرار التوحید» گفتهاند که جدشان جز سه بیت، شعری نگفته و آنچه در مجالس میخوانده، گفتار پیرانش بوده است.
۷۸۶
شعر در دیوان
۷۲۴
رباعیات
۶۲
اشعار