قد عذّبَ الحبُّ هذا القلب ما صلُحا

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1عشق این دل را عذاب داده است که بهبود نیافت، پس گناه مشمار که گفته شود به خود آمده•قد عذّبَ الحبُّ هذا القلب ما صلُحـا ⁎ فلا تَعُدّنّ ذنْباً أن يُقالَ صَحا
2. 2در من پایه‌ای از پرهیزگاری بر جای گذاشتی و من چون حریصی نبودم که شادی را رها نکند•أبقيْتَ فيّ لتَقْوَى الله باقيةً ⁎ و لم أكنْ كحريصٍ لم يدعْ مَـرَحـا
3. 3و حاجتی که چون حاجیان یکی نبود، آن را به عزم و شتر چابک‌رو واگذاشتم•وحاجةٍ لم تكن كالحاجِ واحدةً ⁎ كلّفْتُها العزْمَ، والعَيرَانةَ السُّرُحـا
4. 4غایت توان ستوران، سیر بی‌زحمتشان باشد، آن‌گاه که بافته‌هایشان برایشان کمربند شده•يكونُ جَهْدَ المطايا عفْوَ سيرتِها ⁎ إذا نَسائِجُها كانت لها وُشُحا
5. 5با آن هر شبی را می‌دریم که سینه‌اش چون بیابان بود هنگامی که بر آن سایه افکند•نَرْمي به كلَّ ليلٍ كان كَلْكَلُه ⁎ مثلَ الفَلاةِ، إذا ما فوْقها جنَحـا
6. 6تا میان پهلوهایش پدیدار شد رنگ سرخ‌فام پشتش که در آن نمک می‌بینی•حتّى تبَيَّنَ في أثناءِ نُقْبَتِهِ ⁎ وِرْدَ السَّرَاةِ ترى في لونه مِلَحا
7. 7و آن‌ها بر زمین سنگلاخ می‌رسند و دم‌دم می‌شوند، بینی‌های پهن، در گامشان آرامشی می‌بینیم•و هنَّ يَلْحَقْنَ بالمَعْزَاءِ مُجْمِرَةً ⁎ خُشْمَ الأنوفِ نَرى في خطْوِها رَوَحـا
8. 8با قوم حاجت‌هایی می‌جویند که بدر عهده گرفته، با هر زبانی که ستایش می‌پوشد•يطءلبْنَ بالقوْمِ حاجاتٍ نضَمّنَها ⁎ بدْرٌ بكلّ لسانٍ يلبسُ المِدَحا
9. 9گویی بخشش دستانش، پیش از آنکه بپرسی، دروازهٔ آسمان است چون باران بگشاید•كأنّ فَيضَ يديه، قبلَ تَسألُـهُ ن ⁎ بابُ السماءِ، إذا ما بالحيا انْفتحا
10. 10ای ابوالعباس، در منزلتی فرود آمده‌ایم که چشم‌ها پشت آن را رهاشده نمی‌بینند•لقد نَزَلْنا أبا العبّاسِ منزِلَةً ⁎ ما إن تَرَى خَلفَها الأبصارُ مُطّرَحــــا
11. 11چشمی بیدار را بر روزگار گماشتی که از بخشش دستت هرگاه زخمی شود مرهم می‌گذارد•وكَلْتَ بالدّهرِ عيْناً غيرَ غافِلَةٍ ⁎ من جُودِ كفّكَ تأسو كلّما جُرِحـا
12. 12تو آنی که دست‌ها به دامنش می‌چسبند، آن‌گاه که زمانه بر فرزندانش ترش‌رو شود•أنتَ الذي تأخذُ الأيدي يحجزتِه ⁎ إذا الزّمانُ على أولادهِ كلَحـَا
13. 13چنانچه بهار آنان را در روزگار مصیبتشان از شکاف کارها بس بود و دوستی دورافتادگان را نزدیک آورد•كما الرّبيعُ كفى أيامَ نكْبَتِهِمْ ⁎ صَدْعَ الأمورِ، وأدْنَى وُدَّ من نَزَحا
14. 14نزد او بیش از مردان نزدیک، خویشاوندی مهربان و گریبانی پندده نالان است•تئِطّ دونَ الرّجالِ الأقربينَ به ⁎ قُرْبَى رؤومٌ، وجيْبٌ طالما نَصَحا
15. 15آن بدرقه‌کننده میدان فضل را پنهان می‌داشت، تا آنکه آن راه را خواست و رسوا شد•كان الموادعُ شأوَ الفضْلِ مستتراً ⁎ حتى إذا رامَ تلك الخطّةَ افتضَحا
16. 16که اسب‌های جوان را چاره‌ساز است، چون میدان با مسابقه‌ای که غایات دور دارد و زخم خورده درنگشان دهد•من للجِذَاعِ، إذا الميدانُ ماطلها ⁎ بشأوٍ مطّلَعِ الغاياتِ قد قَرِحَـا
17. 17آن‌که تنگی روزگار بند انگشتی از او نمی‌شکند و شادمانی او را بر قله‌ها بالا نمی‌برد•مَن لا يُصَعْضِعُ منهُ البؤسُ أنمُلَةً ⁎ ولا يُصَعّدُ أطرافَ الرُّبَى فرَحا